مصيبت نامه عطار

پاي در ميدان رسوائي نهاد
داغ دل بر عقل سودائي نهاد

زين گدائي بر اياز آشفته شد
اين سخن در پيش سلطان گفته شد

اولين بنياد در عالم توئي
واپسين جسمي که ماند هم توئي

جمله ذاتت کعبه خود ساخته
تا ابد دل در طواف انداخته

همچو گرگي گرسنه فرسوده ام
در شکم هيچ و دهان آلوده ام

حال خود برگفتمت اي پاک مرد
همچو من در خون نشين بر خاک درد

هر کجا در هر دو عالم رحمتست
جمله رااز عرش رحمن قسمتست

منزل رحمت ز حق عرش آمدست
پس ز راه عرش در فرش آمدست

چند تن در گاو مي نگريستند
جمله بر پشتي او ميزيستند

جمله شب در نفير و آه بود
پيش آن پل شد که پيش راه بود

با عصا در دست پشتي چون کمان
گفت اي شهزاده الب ارسلان

از همه سود و زيان در پيش و پس
مر يتيمان مرا اين بود بس

گفت اين هفتاد گاو اي پير زال
در عوض بستان که هست اين از حلال

غسل آورد و نماز آغاز کرد
روي بر خاک و در دل باز کرد

گرچه مرد ملک و مالي آمدم
در پناه پير زالي آمدم

گر نبودي رحمت آن پادشاه
باز ماندي تا ابد در قعر چاه

بود اول رحمت آن شهريار
اين دعا با او در آخر گشت يار

ديد طفلي را مگر سفيان پير
بلبلي را در قفس کرده اسير

بلبل آنجا خويشتن را ممتحن
در قفس ميزد بسي بي خويشتن

کار مهرش تا بجان ميساخت او
تا که جان در راه مهرش باخت او

در ترازو هيچ چيز از هيچ جاي
نيست بيش از خلق با خلق خداي

پس زفان بگشاد در مجمع نظام
گفت خوردم اين سه نوباوه تمام

رفت مرد و مال او جمله بخورد
بعد از آن در گوشه بنشست فرد

چارصد دلبر بيک ره تاختند
خويش را در پيش آب انداختند

برگرفت از آب و در پيشش نهاد
پيش فرعون جفا کيشش نهاد