مصيبت نامه عطار

اين سخن نقلست در قوت القلوب
زان بزرگ پاک دين پاک از عيوب

مي بسوزند اين همه روحانيان
پس دگر مي آيد آنگه در ميان

اين همه هر روز ميسوزند پاک
ديگران در آرزوي آن هلاک

تا ملک کردند آدم را سجود
عشقشان يک ذره آمد در وجود

ره بحق چون جان آدم يافتند
تا ابد در خدمتش بشتافتند

مرغ يک ذره از آنجا برنخاست
ليک بگشاد او زفان در نطق راست

قالب او حصه کروبيانست
ليک پاي خلق اين دم در ميانست

گر نبودي زحمت و شور شما
قالبش با ما پريدي در هوا

گفت چون هاروت و ماروت از گناه
اوفتادند از فلک در قعر چاه

سرنگون آويخته در تف و تاب
تشنه ميمردند لب بر روي آب

تشنگيشان گر يکي بود از شمار
در بر آن آب ميشد صد هزار

هر زماني تشنگيشان بيش بود
وي عجب آبي چنان در پيش بود

اي عجب چندان ملک در درد و رنج
بر سر گنجند و مي جويند گنج

زير آن در رفتم و کردم مقام
تا جنازه بر سر آوردم تمام

در ملک از ديده دل کن نظر
زانکه عقل اين قول دارد مختصر

زانکه صد عالم ملک بنشانده اند
تا همه در کار مردم مانده اند

گرچه امروز اين گهر در خاک بود
باک نبود زانکه گنجي پاک بود

بود اندر مطبخ جم اي عجب
ديگ و کاسه در خصومت روز و شب

تو ز سنگ آئي در اول آشکار
باز بر سنگت زنند اندر عيار

گر ترا سنگي نباشد در نهاد
دايما بي سنگ خواهي اوفتاد

کس سيه ديگم نمي خواند بنام
چون سيه کاسه توئي در هر مقام

چون شنيدي اين دليل دلپذير
دست چون من ديگ در کاسه مگير

گفت تو از هر چه گفتي بيش و کم
فارغم من چون منم در پيش جم

تو ببين وقت گرو در سنگ و زر
تا ازين هر دو کدام ارزنده تر

تا سفر در خود نياري پيش تو
کي بکنه خود رسي از خويش تو