مصيبت نامه عطار

تا همه خلق جهان را تن به تن
در نخوابانم بخون چون خويشتن

چون ترا مرگست و آتش پيش در
ظلم تا چندي کني زين بيشتر

مرگ گوئي نيست جانت را تمام
کاتشيش از ظلم در بايد مدام

آب بسيار آن يکي در شير کرد
حق تعالي گاو را تقدير کرد

هرچه او صد باره گرد آورده بود
جمله در يکبار آبش برده بود

آب چون بر شير بيش از پيش کرد
جمع کرد و گاو را در پيش کرد

تا که در تن بود جايش خاک بود
چون بمرد از خاک رست و پاک بود

گرچه تن را نيست قدري پيش دوست
يوسف جان در حريم خاص اوست

برد يک تن زان چهل کس کوزه گر
برگشاد او يک دکان پر کوزه در

گرچه کوزه بشکني گل بشکند
در حقيقت مرد را دل بشکند

اين بسي زان سخت تر در کل باب
کز دعائي خلق را دادي بآب

صد هزارن بي سر و بن را بخواند
جمله را در کشتي حيرت نشاند

جمله را بگسست در دريا نفس
از همه با سر نيامد هيچ کس

با چنان بسطي که بودي حاصلش
آن چنان بيمي فتادي در دلش

کاي ز کل خلق نيکو بخت تر
در جهان چه چيز ديدي سخت تر

گفت اگر کشتن پسر را سخت بود
در سقر ديدن پدر را سخت بود

گر بسي سختي و پيچاپيچ بود
در بر جان دادن آنها هيچ بود

چون چنين در کار مشکل مانده
روز و شب بهر چه غافل مانده

تو بتن ساکن تري از کوه قاف
ليک از دل همچو بحري در طواف

عرش بر دوش است و پايم بر هواست
طاقت اين در همه عالم کراست

آنچنان باري زبر در زير هيچ
چون توان استاد خوش بي پيچ پيچ

در چنين معرض که هستم من بپا
کژنشين و راست گو کو کيميا

چون ملايک در زمين و آسمان
بسته دارند از پي مردم ميان

جمله دل در خدمت او باختند
خويشتن را خادم او ساختند

دايما در طاعت حق حاضرند
با دلي پرخون و جاني ناظرند