مصيبت نامه عطار

گفت بودم در شکم نه ماه من
بردم از روزن بروزي راه من

گفت من قرب دو سال اي کوربين
بوده ام در گاهواره همچنين

مرد عاجز گشت ازو حيران بماند
زان سخن انگشت در دندان بماند

آنچنان سر سبزئي در برخ بود
کز سوادش چهره دين سرخ بود

گرچه بسياري دعا گفت آن زمان
هيچ اثر پيدا نيامد در جهان

خواست شد خلقي در آن تنگي هلاک
رفت موسي گفت اي داناي پاک

زين سخن موسي چنان در تاب شد
کاتش خشم آمدش وز آب شد

چون خليل آن يکدمي خفت اي عجب
در پسر کشتن فتاد او زين سبب

سال و مه خون ميخوري در حرص و آز
مي نهي اين را لقب عمري دراز

وي عجب از هيبت اين کار تو
ميگريزي در پس ديوار تو

چون کشنده گشت فارغ از گناه
دست محکم کرد در فتراک شاه

شاه گفتش چون برستي از خطر
پاي در ره نه چه ميخواهي دگر

از خودم گر دور گرداني بزور
زنده انگارم که در کردي بگور

من کنون آزاد کرد اين درم
تا که جان دارم از اين در نگذرم

چون بدست تست جان را زندگي
مانده ام دل مرده در افکندگي

صد هزاران قرن شد تا روز و شب
جان يک يک ميستانم در تعب

تو برو کز خوف کار آگه نه
در عزا بنشين که مرد ره نه

دفن ميکردند مردي را بخاک
شد حسن در بصره پيش آن مغاک

دل چه بندي در جهان جمله رنگ
کاخرش اينست يعني گور تنگ

گر دمي خواهي زدن در پرده
با کسي زن کو ندارد مرده

چون تو پرسودا دماغي مي بري
صرصري در ره چراغي مي بري

گر بميرد اين چراغت ناگهي
ره بسر نابرده افتي در چهي

گر چراغ مرده را جوئي بسي
در همه عالم نشان ندهد کسي

هر چراغي را که بادي در ربود
گر بسي بر سر زني از وي چه سود

مرگ را بر خلق عزم جازمست
جمله را در خاک خفتن لازمست