مصيبت نامه عطار

سر بسر سرگشتگان در کار او
تو چنين آزاد از اسرار او

چند گويم هر که مرد دين بود
در دلش يک ذره درد اين بود

گفت اي در پرده همدم آمده
هم مکرم هم معظم آمده

صعقه در جان عالم افکني
کل موجودات را بر هم زني

مهر و مه را روي گرداني سياه
اختران را افکني در خاک راه

باز از صور دوم در هر دو کون
جامه پوشي يک بيک را لون لون

آنچ ازين صورت رود در کار و بار
ميکند شرحش قيامت آشکار

گفت اي از خويشتن سير آمده
همچو گربه در صف شير آمده

تو که از عالم نباشي خردلي
چون رس آخر تو در بي اولي

من که در پاي دو کون افتاده ام
صور بر لب منتظر استاده ام

چون شوم فارغ ز چندان رستخيز
لرزه بر من افتد و من در گريز

در عظيمي يک ملک همتاش نيست
از شگرفي پا و سر پيداش نيست

وي عجب هر روز از خوف اله
کمتر از مرغي شود در پيشگاه

کرد در کشتي يکي گبري نشست
موج برخاست و شد آن کشتي ز دست

موج چون هم مرد کش هم سرکش است
در چنين موجي چه جاي آتش است

کشتئي آورد در دريا شکست
تخته زان جمله بر بالا نشست

هر دو تن از هول دريا اي عجب
در تحير باز مانده خشک لب

در قيامت نيز اين غوغا بود
يعني آنجا نه تو و نه ما بود

پس زفان در خشم او بگشاد شاه
گفت تا چندي کني بر خود نگاه

گه شوي مشغول در انگشتري
خود پرستي تو و يا خدمت گري

چون چنين تو عاشق خويش آمدي
بهر خدمت از چه در پيش آمدي

گرچه خود را سخت بخرد ميکني
در حقيقت خدمت خود ميکني

هر که او در لطف ما پرورده شد
از خيال قهر ما آزرده شد

با ادب در پيش سلطان تن زدن
سخت تر باشد ز صد گردن زدن

روز و شب در قهر ميسوزد مدام
وانگهم پرورده لطفست نام