مختار نامه عطار

گفتم:«به خطي سرخ بر آن زير نويس »
رويش به خطي سبز در آن زير نوشت

از عشق خط تو سرنگون مي گردم
وز خال تو در ميان خون مي گردم

مي خواستم از پسته سبزت شکري
تو بر در بسته خط نوشتي مارا

من در عوض يک شکر از پسته تو
دل دادم نقد و قلب مي نستاني

چشمت که سبق به دلربائي او راست
در خون ريزي کام روائي او راست

کس مثل تو در جهان جان ماه نيافت
همتاي تو يک دلبر دلخواه نيافت

جانا! سخن از دهان تنگت گفتن
کاري است که انديشه در او راه نيافت

در چاه زنخدان تو مي خواهم مرد
وز چشمه حيوان تو مي خواهم زيست

گفتم:«شکري از دهنت، در گذري
ناگه ببرم تا که بيابم دگري »

گفتم:«شکري » گفت که تعجيل مکن
بشنو سخني که در دهن دارم من

هر شور که در جهان ز چشم خوش اوست
با شيريني لبش بدل خواهد کرد

عشقش ز وجودم عدمي مي سازد
در هر نفسيم ماتمي مي سازد

جانا چو برت حرير مي بينم من
دل در غم او اسير مي بينم من

اي موي ميان! ميان چون موي ترا
موئي است که در خمير مي بينم من

من بي سر و سامان تو خواهم آمد
در کيش تو قربان تو خواهم آمد

جائي که چنان خط سيه رنگ آيد
شک نيست که پاي حسن در سنگ آيد

بنشين تو و دست در کمر کن با ما
تاما کمر تو از ميان برگيريم

برخاک درت پاي در آتش بودن
خوشتر بودم کز دگري خوش بودن

در کينه من نشسته اي پيوسته
زين کينه بجز دلم چه بر خواهد خاست

در عشق تو جز بلا و غم نايد راست
شادي وصال بيش و کم نايد راست

کمتر باشد ز وعده اي در همه عمر
عمرم بشد و آن تو هم نايد راست

آن دوستي يي کز تو مرا در جان است
گر نيست چنانکه بود صد چندان است

تو ناقد عاشقاني و رويم زر
آخر به زکات چشم در من نگري

گفتم که اگر دل تو يک رنگ آيد
در بر کشيم گر چه ترا ننگ آيد

گفتم:«چو تنم ضعيف و لاغر باشد
دل در برت از سنگ قوي تر باشد»