مختار نامه عطار

دستم چو به دامن وصالت نرسيد
سر در کفن هجر تو با خاک شدم

در لذت قرب جمله من بودم و بس
چندين الم جدائي افتاد مرا

گر در ره ما هر دو غباري افتاد
شک نيست که راه بي غباري نبود

عشق تو که همچو شمع مي سوخت مرا
بي صبري پروانه در آموخت مرا

در کوي تو جان گوشه نشين مي دانم
وز زلف تو عقل خوشه چين مي دانم

بيدار نشسته اي چنين مي دانم
در خواب کني مرا يقين مي دانم

تا کي راني از در خود دربدرم
تا کي سوزي ز آتش هجران جگرم

در عشق تو من گرد جنون مي گردم
وز دايره عقل برون مي گردم

در عشق تو هر حيله که مي انديشم
از پيش نمي رود چه تدبير کنم؟

امروز چنين برسر غوغاي توام
در پاي فتاده مست و شيداي توام

من خاک توام که باد دارم در دست
چون خاک توام پاي ز من باز مگير

در خاک نظر چه مي کني بيهوده
آخر بنگر به روي ما يک باري

گر جان گويم هست پس پرده تست
ور دل گويم به در برون کرده تست

هر کاو نه به جان کناره جويد از تو
در روز همي ستاره جويد از تو

در ششدره غمم بمگداز آخر
لطفي بکن و حجاب بردار آخر

تا در دل من آتش عشق تو فروخت
از نيک و بد جهان مرا چشم بدوخت

گاهي به بر خويشتنم مي خواني
گاهي ز در خويشتنم مي راني

هر لحظه به سوي من شبيخون آري
دست از دو جهان در دل مجنون آري

هر شب همگي رهم بگيري تا روز
هر روز ز نو در غلطم اندازي

اي در غم عشق تو رهي نيست شده
دل پر غم تو دست تهي نيست شده

هرگاه که در کنار دل بنشيني
دل راز ميان برون نهي نيست شده

عشق تو که سر چون قلمم اندازد
چون شمع سرم در قدمم اندازد

هرگه که وجودت متجلي گردد
تا چشم زنم، در عدمم اندازد

من خود بودم چنانک بودم دلتنگ
ديوانگي عشق تو مي در بايست

در عشق تو اي خلاصه زيبايي
با خاک يکي شدم چه مي فرمايي