مختار نامه عطار

در عشق تو عقل با جنون خواهم کرد
ديوانگي خويش کنون خواهم کرد

در عشق تو کارم به هوس برنايد
وين کار آسان به دست کس برنايد

با عشق تو دست در کمر خواهم کرد
چون زلف تو دل زيروزبر خواهم کرد

گه نعره زن قلندرت خواهم بود
گه در مسجد مجاورت خواهم بود

از عشق تو در جهان علم خواهم شد
وز شوق به فرق چون قلم خواهم شد

از عشق تو مست در وجود آمده ام
وز شوق تو مست با عدم خواهم شد

در کوي تو چون مي گذرم، اينت عجب!
وز سوي تو چون مي نگرم، اينت عجب!

تا يک نفسي دسترسم مي ماند
در بندگي تو هوسم مي ماند

چندان که به سر کار در مي نگرم
استغنائي عظيم مي بينم من

گفتم: دل و جان در سر کارت کردم
هر چيز که داشتم نثارت کردم

گفتم: چو تو بردي سبق اندر خوبي
بگزيدمت از دو کون در محبوبي

آواز آمد کاي همه در معيوبي
بيهوده چرا آب به هاون کوبي؟

چون هيچ کسي نديده ام در خوردش
پيوسته نشسته ام دلي پر دردش

ناگاه چو برق بگذرد بر در من
چندان بناستد که ببينم گردش

ما از غم تو فارغ و تو در غم او
از بس که بسوختي بکشتي مارا

چون از پس پرده سر بدادي ما را
در پرده نشين و پرده بازي مي کن

در خاطر هيچ کسي نيايد هرگز
يک ذره از آن خوي که از خويش تراست

هر روز ز نو پرده ديگر سازي
تا در پس پرده عشق با خود بازي

اي خون شده در غمت دل پاک همه
زهر غم عشق تست ترياک همه

کانها کا به حسن گوي بردند زماه
کردند در اندوهگن خويش نگاه

چندين در بسته بي کليدست چه سود
کس نام گشادن نشنيدست چه سود

عقلي که کمال در جنون مي بيند
بنياد وجود خاک و خون مي بيند

چشمي که دو کون در درون مي بيند
مشتي رگ و استخوان برون مي بيند

مي گفت که دروصل در دريا نيست
اين آب چگونه مي توان خورد آخر؟

زان گشت نهان حقيقت از ديده خلق
تا در طلبش قيمت او بشناسيم