مختار نامه عطار

در هر قدمي هزار خاک ره است
خاکش بر سر که رخت اينجا بنهد

هر کز پي دنياي دني خواهد بود
در دوزخ فرعون مني خواهد بود

دنياي دني چيست سراي ستمي
افتاده هزار کشته در هر قدمي

چون هست جهان جايگه رسوايي
در جايگهي چنين چرا مي پايي

دنيا که جوي وفا ندارد در پوست
هر لحظه هزار مغز سرگشته اوست

دنيا چه کني چو بي وفا خواهد بود
در خون همه خلق خدا خواهد بود

گيرم که بقا نوح يابي در وي
آخر نه به عاقبت فنا خواهد بود؟

گر هر دو جهان في المثل انگشتري است
وان کرده در انگشت يکي لشکري است

بر چرخ سياه کاسه بي سر و بن
صد کوزه توان گريست در هر نفسيت

عمرم همه صرف گشت در غصه چنانک
يک خوش دليم نبد که خوش باد شبم!

هر لحظه به سوزني دگر مانده باز
در رشته کشم غمي دگر عيسي وار

تا کي باشم عاجز و مضطر مانده
بادي در دست و خاک بر سر مانده

در عشق چو من کسي نه بيچاره شود
يا چون دل من دلي جگر خواره شود

تا کي خود را ز هجر دلبند کشم
غم در دل و جان آرزومند کشم

بر دل ز غم زمانه باري دارم
در ديده هر مراد خاري دارم

دل خون شد و کس محرم اين راز نيافت
در روي زمين هم نفسي باز نيافت

من در همه عمر همدمي مي جستم
عمرم شد و همدمي دمي دست نداد

در قعر دلم جواهر راز بسي است
اما چه کنم محرم رازم کس نيست

چندان که به درد عشق مي پويم من
در دردم و درد عشق مي جويم من

در پاي بلا فتاده ام، چتوان کرد
سر رشته ز دست داده ام، چتوان کرد

دردا که ز درد ناکسي مي ميرم
در مشغله مهوسي مي ميرم

خواهي که ز پرده محرم آيي بيرون،
در پرده نشيني و کم آيي بيرون،

چون در قدمي هزار انکار کني
تنها بنشين که سود بسيار کني

تا بر ره خلق مي نشيني اي دل
در خرمن شرک خوشه چيني اي دل

گر صبر کني گوشه گزيني اي دل
بيني که در آن گوشه چه بيني اي دل