خسرو نامه عطار

نيايد هيچکس در گور با تو
مگر مشتي مگس يا مور با تو

بجو جو، آنچ دزديدي مه و سال
بدزدند از تو موران در چنان حال

زلا بايد که اول در سرايي
اگر خواهي که از الا برآيي

کجا آن گاو قصابست آگاه
که خون او بخواهد ريخت در راه

مرا گويند خواهي گشت خاکي
که در پيشست هر يک را هلاکي

جهان چون من سخن گويي نديدست
که در شعر دگربويي نديدست

ازان در شعر من اسرار يابند
که بوي از کلبه عطار يابند

زدست روح جام جم چشيدم
زهر نوعي سخن در هم کشيدم

ز هر در گفتم و بسيار گفتم
چو زير چنگ شعري زار گفتم

همه بر کاغذي بنويس سرباز
وزان پس کاغذت در آب انداز

اگر نام من از ديوان برآيد
کجاتن در دهم گرجان بر آيد

جهاني خلق بين ناشاد مانده
همه از خويش در فرياد مانده

کسي دارد بعالم کار و باري
که در عالم ندارد هيچ کاري

اگر خود غايبي پيوسته باشد
در اسلام بر وي بسته باشد

مرا گر بود انسي در زمانه
بمادر بود و او رفت از ميانه

بيا تا آه ازين غم برنيارم
غمش در دل کشم دم بر نيارم

بتو آورده روي اي رهنمايش
بسي زد حلقه بر در درگشايش

توميداني که در دردتو چون بود
که رويش هر سحر پراشک خون بود

بپشتي تو عمري کار کرده
ز شوقت روي در ديوار کرده

تنش را خواب خوش ده در سلامت
دلش بيدار گردان تا قيامت

ز پيش آن بهشت جاوداني
دري در گور او کن ميتواني

کفن در بر حرير خلد گردانش
لحد کن مرغزاري بر تن و جانش

کسي کو در دعا آرد مرا ياد
همه وقتي نگهدارش خدا باد

مختار نامه عطار

رخ زرد و کبود جامه، خورشيد منير
سرگشته ذره غبار در تو

اي از سر موئي دو جهان کرده پديد!
کس در دو جهان يک سر مويت نشناخت