خسرو نامه عطار

گل و خسرو بهم بودند سي سال
بعيش و ناز در نيکوترين حال

توهم دربان جاني هم در دل
هم از روي حقيقت همسر دل

لباس لطف در معني تو پوشي
نه يک تن با همه گيتي تو کوشي

وزان پس بد شبي اندر بر گل
بصد ناز و خوشي در بستر گل

دوانيدند اندر دشت هر سو
يکايک در شکار مرغ و آهو

ازان گوران نيامد هيچ در پيش
بيفگندند چيزي از کم و بيش

زبس خوشي که دل در خواب بودش
سپهر پير خوابي ديد زودش

قضا را افعيي هر روز در تاب
ز گرماآمدي تا چشمه آب

چو شه در خواب بود و جاي خالي
بزد بر شاه و خشکش کرد حالي

شه دلداده جان در قهر مانده
لب چون نوش او پر زهر مانده

ازان در گريه آمد چون بزاد او
که اندر ماتم خويش اوفتاد او

چه گر مرغي دلارام اوفتادي
بسي بگري که در دام اوفتادي

چرا باشي ز عمري مانده در دام
که يک يک دم ببايد مرد ناکام

چه خواهي کرد در جايي که هرگز
کسي قادر نشد ناگشته عاجز

قدم در نه درين درياي بي بن
که از تو نام ماند ناز ميکن

منه بر گردن اي غافل بسي بار
که در گردن کني خود را بسي کار

که خواهد در حسابي باز ماندن
که آخر دست ازان بايد فشاندن

زهر دستي حسابي ياد داري
ولي در دست آخر باد داري

سپه رفتند و شه در خواب ديدند
براو افعيي پرتاب ديدند

زاشک آنچشمه را جيحون گرفتند
بسنگ آن مار را در خون گرفتند

چه سود از افعيي در پيش کرده
که بود آن شوم کار خويش کرده

زيار خويش گلرخ را خبر کن
جهانگير جهانرا پيش در کن

خروشي در ميان روم افتاد
که خسرو را شکاري شوم افتاد

بجه از جاي و در پيش آر ره را
برون بر رخت کاوردند شه را

چگويم من که گل زين حال چون شد
در آتش اوفتاد و غرق خون شد