خسرو نامه عطار

وزان پس گفت کاي شاپور گمراه
که بيرون آمدي در کينه شاه

سراز فرمان شاه دين کشيدي
خطي در گرد راه دين کشيدي

که کرد اين فعل هرگز در زمانه
ترا ديدم ببدفعلي يگانه

توميداني که گر من کينه خواهم
نياري تاب در پيش سپاهم

مکن، گل را کسي کن ورنه ناکام
چو گل غرقه شوي در خون سرانجام

مکن، فرمان شاهان خوار مگذار
ز گلرخ در ره خود خار مگذار

نهاد آن پيک مسکين پاي در راه
رسيد آخر بکم مدت بدرگاه

برامد ناله ناي از در شاه
غبار از پاي ميشد تا سرماه

بدشت و کوه در چندان سپه بود
که زان، روي همه عالم سيه بود

چو مغرب حلقه مه کرد در گوش
ز مشرق چشمه خورشيد زد جوش

تو گفتي گرد گردونيست ديگر
سر تيغ وسنان در وي چو اختر

ز بانگ کوس، وز زخم چکاچاک
طنين افتاد در نه طاس افلاک

چنان شد زخم کوس و نعره جوش
که گردون پنبه محکم کرد در گوش

غبار خاک زير پاي باره
شده چون سرمه در چشم ستاره

چو موج خون ز سر در ميگذشتي
بدان دريا فرو کردند طشتي

چو شد روي زمين در زير خون بر
بسوي پشت ماهي برد خون سر

بآخر خسرو صد پيل در پيش
بيک ره بانگ زد برلشکر خويش

سر مرد مبارز جمله صفدر
جدا هر يک سرمردي بکف در

علم را بود در سر باد پندار
برون شد از سرش چون شد نگونسار

مگر ماه فلک از برج او تافت
که اوج خويشتن در برج او يافت

فتاد انديشه يي در راهم اکنون
بگويم تا چه گويد شاهم اکنون

چو مرد آن دلوصد من را در آرد
نشينم من درو تا بر سر آرد

که تا چون بازيابي آن نشاني
تني صدرا بزورق در نشاني

چو بر بالارسد مردي صد، آنگاه
در آن قلعه بگشاييم برشاه

چو بنهادند پل، لشکر در آمد
خروشي از سپه يکسر برآمد