خسرو نامه عطار

چو مويي در سياهي مانده ام من
ز موي مژه خون افشانده ام من

همي خواهم من سرگشته چون موي
چو موي مژه با تو روي در روي

منم مويي شده از عشق رويت
تويي در پايم افگنده چو مويت

چو افگندي مرا چون موي در پاي
بيار ان موي تا برخيزم از جاي

شدم مويي مبادا کينت بامن
که مويي در نگيرد اينت با من

اگر يابم بموي قندزت راه
خوشت در برکشم چون موي روباه

اگر در چاهم و موي تو برماه
بسم مويت رسن اي يوسف چاه

ز مويي نيست گفتن پيش ازين روي
که در تو مي نگيرد يکسر موي

ز من تا موي تو چون موي سرتافت
دلم در شرح مويت موي بشکافت

چو در باريکي يک تار مويم
سخن باريکتر از موي گويم

سخن ميراند از مويي بصدروي
بيا گر مي ببيني موي در موي

چو من مويي شدم در نوک خامه
پريشان شد چو مويي خط نامه

در اميدت تنم چون موي پيوست
سرمويي فرو نگذارد از دست

ميان ماست مويي در ميانه
ميان تست آن موي اي يگانه

ميان ما فلک مويي بسنجد
که گر خود موي گردد در نگنجد

اگر چه در سپاهان و عراقي
بترکي گوي قول بي نفاقي

چو در حلقت هزار آواز داري
بترکي و بتازي راز داري

چه ميگويم زبان پارسي گوي
که بردي از فلک در پارسي گوي

گلي را در ميان خون نهاده
تو خوش زين غم قدم بيرون نهاده

گلي را جان ز تو برلب رسيده
تو فارغ پاي در دامن کشيده

گلي را خار در راه اوفگنده
تو بي او فرش برماه او فگنده

روا نبود که در چندين جدايي
کني با عاشقي اين بيوفايي

چو خسرو نامه جانان فرو خواند
چو گل در آتش سوزان فروماند

نه چندان اشک آمد در کنارش
که بتوان کرد تامحشر شمارش

نه چندان در ز چشم او برامد
که صد دريا بچشم او درامد