خسرو نامه عطار

گلي از عشق تو در سينه دارم
که خاري ميشود گردم بر آرم

نگهبان بود بر در شب افروز
بشفقت کار گل کردي شب و روز

بسي پندش بدادي در هر اندوه
که بر دل مي مکن چندين غم انبوه

يقين دانم که از نسل شهاني
ولي در غم فتاده ناگهاني

ز در اشک او پروين بسر گشت
بنات النعش نيز از رشک برگشت

ز آهش مرغ شب بر تابه ميسوخت
جگر زان سوز در خونابه ميسوخت

چو شد يکبارگي صبر و قرارش
در ان سختي ز حد بگذشت کارش

کنون چندانکه خواهد بود جانم
تو خواهي بود محرم در جهانم

چو شمعش آتشي بر فرق ميشد
ز آب چشم در خون غرق ميشد

ز بس معني که دارم مي ندانم
که هر يک را بهم چون در رسانم

ز بس معني که پيوندم بهم در
چو زلف دلبران افتد بهم بر

چو مويي معنيي در پيش گيرم
برآن معني فرا انديش گيرم

چو در معني سخن پرداز گردم
بسوي نامه گل باز گردم

تويي جبريل هم بر فرش ادريس
چرا پيکي کني در عرش بلقيس

نميآيد ز زير پرده بيرون
سيه پوشيده و بنشسته در خون

بخرسندي شده در زير پرده
همه خونابه و پيه آبه خورده

دلم در کاسه سر صد هوس پخت
که تا پيه آبه يي بي همنفس پخت

که تا پيه آبه يي آرد ترا پيش
خورد در پيش تو پيه آبه خويش

گر او را هست نقد عمر در خور
بسش نقدي بوجه از وجه من بر

زبانه چون زدل يافت اين ترازو
بود در چشم پيوسته چو ابرو

گرم از خون نبودي چشم پر در
برا بر سنجمي يکبار ديگر

نمي آيد ززير خار بيرون
سيه کرده سري و خفته در خون

چنين در زير خارو خون از انست
کزو برگ گل سرخت نهانست

ز نرگسدان چشمم گل دروده
مژه چون نايژة بر در نموده

زدل آتش ببالا در رسيدن
گلاب از نايژه بر زر چکيده