خسرو نامه عطار

مرا درد فراق از بسکه جان سوخت
ازان تفت مردمم در ديدگان سوخت

چو نه دل دارم و نه يار دارم
سزد گر روي در ديوار دارم

اگر در راه مشتي خاک نبود
زمشتي خاک کس را باک نبود

دلم آتش فروزي در گهت را
دو چشمم آب زن خاک رهت را

اگر در عشق همچون من توزاري
ز عشق من خبر آنگاه داري

درآمد خاک بر سر آب در چشم
برون شد دل پر آتش سينه پرخشم

چو صبح پرده در از پرده دم زد
عروس عالم غيبي علم زد

که با شهزاده برنايي چنين کرد
وزو در يکزمان خون بر زمين کرد

حميت در دل او کار گر شد
قرارو صبر از جانش بدر شد

گنه زان مرد نامعلوم رفتست
که دختر خفته او در بوم رفتست

بجان بخشيدمش تا باشد از دور
ولي ميلش کشم در چشمه نور

کسي کو دختري در خانه دارد
تني لاغر دلي ديوانه دارد

غم دختر که ميخ دامن تست
چو طوق آتشين در گردن تست

وزير خاص رافرمود آنگاه
که دو چشمش ز ميل انداز در راه

ببرد آن سيمبر راو نهان کرد
زبان در پيش دختر درفشان کرد

که ميلش در کشيدم وز قياسي
جهان بر چشم او شد چون پلاسي

بگفت اين و بفرمودآن زمان شاه
که آتش را بر افروزند در راه

ز نفت و هيزم آتش بر فروزند
گل سيراب در آتش بسوزند

خبر در عرصه آن کشور افتاد
که برنايي بکشتن با سرافتاد

دوان گشتند از دروازه در باغ
بياوردند گل را بر جگر داغ

چو جان پرتاب و دل در بند دارم
بگويم راز، پنهان چند دارم

ز نيکو رويي آن سرو آزاد
قيامت در ميان خلق افتاد

کسي در غم چنين بنموده باشد
بشادي خود چگونه بوده باشد

چو بردند آن صنم را در بردار
برامد بانگ زاري بر سرکار

اگر خسرو شهم در پيش بودي
مرا زين جان فشاندن بيش بودي