خسرو نامه عطار

چو خسرو ديد يارانرا گهر خواه
بفرمود او که گل کردند در راه

چو شد چندان گهر در گل گرفتار
بترسيدند آن گاوان بيکبار

يکي هامون هويدا گشت در راه
درو خر پشتها مانند خرگاه

هران گوهر که شب در موي خود بافت
ز تير صبح همچون موي بشکافت

چو در صحرا نگه کردند از ان کوه
جهاني بود زاشتر مور انبوه

نبودي تير و ناوک را چنان زور
که بودي در سر چنگ شتر مور

چنان کردند و بر پهناي آن تيغ
روان گشتند همچون ماه در ميغ

چو اول بار کشتي برگشادند
همه در کار کشتي سر نهادند

دلش را گل چنان در خون نهاده
که زين بحر بر گلگون نهاده

دلش در آتش سوزان چنان بود
کزان، درياي آب آتش فشان بود

اگر در بايدت از خود برون شو
بغواصي درين درياي خون شو

در اول شو برهنه پس نگونسار
چو غواصان، نفس آنگه نگهدار

چو اول اين سه کارت کرده باشد
دو کار ديگرت در پرده باشد

زني در عشق مردي مرد او بود
ز سر تا پاي، غرق درد او بود

قدم ميزد زمردان پيش در راه
ز خود ميداد داد عشق دلخواه

چه کردي گر نکردي آن سفر شاه
که بود آبشخور و روزيش در راه

گهي مانند قارون زير در رفت
گهي چون آتش نمرود بر رفت

بران حصن قوي بررفت خسرو
جوانمردانش در پي گشته پس رو

اگر چه در جهان ديدم بسي را
نديدم هيچ اهليت کسي را

چرا در حلقه مردم نشينم
که جز درديده، مردم مي نبينم

اگر چه يک جوم بيرون شوي نيست
همه آفاق در چشمم جوي نيست

کنون عمريست تا در گوشه تنها
بدل با خويش ميگويم سخنها

ولين آن پير را در هيچ بابي
نشد پوشيده بر خاطر، جوابي

به خسرو گفت کم ديدم جواني
زتو شيرين زبان تر در جهاني

بحمدالله نمردم ناگهان من
بديدم زنده يي را در جهان من