خسرو نامه عطار

ز خشم فرخ و خسرو چنان شد
کزان کين در سخن آتش فشان شد

بدل ميگفت خسرو در جهان کيست
که نتوان کرد با او يک نفس زيست

مرا آن به که راه شهر گيرم
و گرنه در غم اين قهر ميرم

چو فرخ ديد مردي و جمالش
شد از زور وزر او در جوالش

وزان پس هر چه رفته بود در راه
سراسر آشکارا کرد بر شاه

تو ميبايد که جويي آن نشان باز
چنين دانم که يابي در جهان باز

بسوي من ازان گل دسته يي آر
مر ازان در موزون رسته آر

چو در داري زبان الماس گردان
فلک گو بر سرما آس گردان

ازان خسرو بمغرب داشت اميد
که در مغرب شود پوشيده خورشيد

دو هفته بر سر دريا براندند
بآخر جمله در دريا بماندند

گه از بالاي مه برتر گذشتي
گهي از زير ماهي در گذشتي

سه شب در شور بود آن آب و سه روز
بچارم چون برامد گيتي افروز

يکي آب سيه در راه آمد
وزو دود کبود آنگاه آمد

همه حيران در افتادند زاندوه
که تا رفتند بر بالاي آن کوه

زهر سو چشمه يي چون آب حيوان
بهشتي نقد در بگشاده رضوان

بگرد کوه در دراج و تيهو
گوزن و گورخر نخجير و آهو

شدند آن سروران دلشاد ازان کوه
دو اسبه در گريز افتاد اندوه

چو حکمي رفته شد تن در قضاده
بهر حکمي که حق راند رضا ده

درختان چون مشاعل در گرفتند
که ميزد شعله آتش بر گرفتند

ز بيم آتش آن شيران سرمست
خروشان راه ميجستند در جست

همه روي زمينش در و مرجان
صدف افگنده و ماهي بريان

زبسد گشته لالستان همه خاک
نهفته در و گوهر زير خاشاک

ازين خوشتر نديدم در جهان من
شکفتم همچو گل زين بوستان من

خروش و ناله يي در بيشه افتاد
دل خسرو دران انديشه افتاد

دري زان هر يکيرا در دهن بود
که روشن تر ز شمع انجمن بود