خسرو نامه عطار

چو در خون،زار ميگردم فلک وار
چرا آخر نميسوزم بيکبار

کجا آتش کند در من اثر نيز
نسوزد سوخته بار دگر نيز

يکي هندو زني، از مطبخ شاه
رخ گل ديده بود آنروز در راه

که حسنا در برش ميرفت چون تير
بيامد پيش خسرو، کرد تقرير

نشد بيچاره پيش انديش ازان کار
که شد در خون جان خويش ازان کار

کسي کو کوژ گفتن، خوي دارد
زبان در راستي کژ گوي دارد

بدي ميخواست گلرخ را از آن کار
خود او ماند اي عجب در زير اين بار

نکو کاري که عالم کرد موجود
که در عالم نبودش هيچ مقصود

بسي در وصف او تصنيف کردند
بسي با يکدگر تعريف کردند

بدان اي شاه سراز خط کشيده
که در روي زمين هيچ آفريده

در ان ميدان که آنجا جنبش ماست
فلک چون گوي، سرگردان آنجاست

درآمد پيک پيش شاه حالي
بداد آن نامه را در جاي خالي

همه صحرا و دشت از مرد پرگشت
نيافت از خلق سوزن جاي در دشت

برامد ناله کوس از در شاه
بجوش آمد چو دريا کشور شاه

جهان در زير گرد ره نهان شد
همه خاک زمين بر آسمان شد

ز آواز دراي و بانگ شيپور
تو گفتي در قيامت ميدمد صور

نياسودند آنشب جمله در دشت
که تا چتر از سر افلاک برگشت

کشيدند آن دليران صف زهرسو
باستادند هر يک روي در رو

سواران آهنين دل کوه رفتار
ز سر تا پاي در آهن گرفتار

دوباره صد هزار از پاي تافرق
چو ماهي جمله در جوشن شده غرق

نخستين، پيش ميدان شد پياده
قدم غرقه در آهن تا چکاره

بيک ره تير بگشادند بر هم
بيکساعت در افتادند بر هم

چو تيغ از خون دشمن ريخت باران
قلم شد تيغ در دست سواران

چو طاس آتش از گردون در افتاد
گهر از طشت گردون باسر افتاد

چو شد در قيروان خورشيد غرقاب
برون ريخت از مسام چرخ سيماب