خسرو نامه عطار

مرا در نيمه ره گشت معلوم
که آن زن گلرخست واوشه روم

در آن شب گو برون شد از سپاهان
دلم خاتون خود را بود خواهان

بهم در عشر تند اين هر دو خوشدل
زپر زاغ تا پر حواصل

کنون اين نامه سر در راه کردم
ترا از نيک و بد آگاه کردم

يکي گوهر گشاد از بازوي خويش
نهاد آن مرد را با نامه در پيش

بدريا رفت و در دريا سفر کرد
وزانجا نيز بر صحرا گذر کرد

چو شاه آن نامه حسنا فروخواند
چو سودايي در ان سودا فروماند

بآخر چون سفر کردند در روم
طريق قصر گل کردند معلوم

شدند آن هر دو تن تا در گه شاه
نگه ميداشتند از هر سويي راه

چو يکهفته برامد، بامدادي
برون آمد ز در حسنا چو بادي

فراتر رفت زود از پيش آن در
بخواند آن هر دو را از زير چادر

چو ان هر دو بحسنا در رسيدند
بپرسيدند و گفتند و شنيدند

چو روزي ده گذشت، آنمرد استاد
باستادي خود در کار استاد

چنان کز پيش بود او کي چنانست
دلش در پرده برعکس زبانست

قدم گردد ز سرتا پاي در راه
که تا چون کام دل يابدزد دلخواه

اگر در کار تو سر تيز کارست
چرا از وصل تو پرهيز گارست

بدان اي بت که خسرو در فلان کوي
بتي دارد چو ماه آسمان روي

اگر چه گويي او حور بهشتست
ولي در جنب خوبي تو زشتست

اگر خواهي که شه را بنگرم من
ترا پنهان در آن ايوان برم من

چو پنهان در پس ايوان نشيني
بهم پيوند اين و آن ببيني

بمن بنماي تا رويش ببينم
نهان از وي بکنجي در نشينم

چو از خشکي سوي دريا رسيدند
زخشکي، سوي کشتي در کشيدند

کنون اي مرد خوشگوي نکوکار
در آن صندوق گلرخ را نگهدار

ترا چون چشمه خضرست بردر
چه ماندي در عجايب چون سکندر

بدل ميگفت: روزي چند گردون
بتر کم گفت، بازم برد در خون