اشتر نامه عطار

بر مشو سوي فلک نمرودوار
ورنه افتي در نجاست زار و خوار

هم حکيمان جهان حيران شدند
همچو او در فکر سرگردان شدند

برتر از جا ماسب کي خواهي شدن
همچواو در حکم کي خواهي بدن

در دم آخر بداني کاين چه بود
اين نمودارت ازينجا مانده بود

صورت تو زاده ايشان شدست
جان تو در پرده ها پنهان شدست

پرده ها را بردران پرده مدر
بر گذر زين پرده هاي پرده در

مثل خود در فن نقاشي نداشت
هر کجا ميرفت آنجا کار داشت

هر صور کان ساختي در روزگار
خرد کردي ديگر آوردي بکار

هفت پرده در صفت يک پرده بود
گل فشان آنجايگه زر کرده بود

بود نطعي مرورا خوب و لطيف
آن همه صورت در آنجا بد خفيف

ليک مزدوران دگر در کار او
مي شدندي از پي رفتار او

آن چنان کاستاد صنعت مي نمود
کار مزدوران در آنجا مي فزود

يکزمان در خويشتن بنگر تو هم
تا نباشي صورت و پرده بهم

تا توئي از صورت خود در نياز
هم تويي صورت گر وهم پرده باز

تو چه داني تا کجايي مانده باز
سالها گرديده در شيب و فراز

چرخ کرده صورت تو بندبند
باز مانده در چنين جاي گزند

تو چه داني کز که باز افتاده
در چنين شيب از فراز افتاده

تو چه داني تا ترا که پروريد
از براي چه در اينجا آوريد

در ميان آتش و باد نفس
مي پزي هر لحظه ديگرگون هوس

تو چه داني کافتاب از بهر نو
گشت گردان در ميان شهر تو

تو چه داني تا نباتات از چه رست
منزل سالک در آنجا بد نخست

تو چه داني کان در گنج از کجاست
گر بيابي تو بداني کان کجاست

تو چه داني تا که تو خود آن کسي
اولين و آخرين را در پسي

تو چه داني تا ترا حيران که کرد
در ميان چرخ سرگردان که کرد

تو چه داني نوح در درياي جسم
تا چه غواصي نمود از بهر اسم