هيلاج نامه عطار

که کاري اينچنين است اي يگانه
مرا زهره نباشد در زمانه

حقيقت شيخ دين شيخ کبير است
که در معني و صورت بي نظير است

تو ميداني مرا اسرار تحقيق
که در کشتن مرا از اوست توفيق

منم اسرار ايشان در حقيقت
که گفتم اينچنين از ديد ديدت

ره شرعم اگر چه کرده ايشان
وليکن مانده ام در نزد ايشان

اگرچه پخته رازي در اينجا
ز راز من تو آگاهي دراينجا

تو داني راز من در پرده راز
که اينجا ديده ام انجام و آغاز

منزه دانم اينجا از همه چيز
مبراام در اينجا ايمنم نيز

کسي ايشيخ دين ما را نه بشناخت
بگو تا لاجرم بودم در اين باخت

کنون خواري نخواهم من دگر بس
مرا زيبد در اينجا گفتن و بس

نخواهم کشت کس را خود کشم من
شراب صرف وحدت در کشم من

از اول بت پرستيدم در اينجا
نديدم هيچ ازين بت ديدم اينجا

بديرم در کشيد از آخر کار
مرا او محو کرد اينجا بيکبار

بديرم در کشيد و مست کردم
حقيقت نيست کرد و هست کردم

چنان مستم که جانم پيش محو است
مرا ديدار او در ديد سهو است

اگر چه پير شبلي پير راهست
در اول ديدمش او عذر خواهست

مرا گفت آشکار اين عيان او
حقيقت هست در دل بي نشان او

در آخر جان جان آيد پديدار
چو گردد جسم و جانش ناپديدار

فلک را در ملک اينجا زنم من
حقيقت دور گردون بشکنم من

در اين ارزن کجا من شرح فردوس
کنم آرم کنون من فرع فردوس

هر آنچه از کارگاه ماست امروز
حقيقت در بر چرخ دل افروز

نه دنيا و نه مولا در بر من
مرا مغيست از اسرار روشن

چو دنيا سجن مؤمن آمد اينجا
که در اينجاي ايمن آمد اينجا؟

سخن از شرع گفتم در حقيقت
تو ميداني يقين پير طريقت

ولي بايد که بهتر زين نداند
مرا در کشتن خود راز داند