ديوان صائب

باده در چشم و دل پاک پريزاد شود
قطره چون در صدف افتاد گهر برخيزد

خاک در دست کسي زر شود از درويشان
که شود خاک و در اهل کرم نشناسد

پاي فهميده در آن سلسله زلف گذار
که در آن کوچه به خورشيد دويدن نرسد

شمع در پرده فانوس نماند پنهان
هر چه در دل بود از جبهه هويدا باشد

در کف عشق جوانمرد، دل چاک، مرا
ذوالفقاري است که در قبضه حيدر باشد

در سفر راهرو از خويش خبردار شود
کجي تير نهان در دل ترکش باشد

هست اگر بستگيي، در کمر خدمت ماست
نشود بسته در خانه ما خوش باشد

عشق در وصل همان پرده نشين ادب است
موج در بحر مقيد به سلاسل باشد

نقد روشن گهران در گره غم باشد
سور اين طايفه در حلقه ماتم باشد

نقش هستي نتوان در نظر عارف يافت
عکس در بحر محال است نمايان باشد

اهل دل اوست که در وسعت خلق افزايد
کعبه آن است که در ناف بيابان باشد

دورگردي نشود مانع يکتايي دل
قطره در ابر همان در دل جيحون باشد

غنچه در پوست سرانجام بهاران دارد
عشرت روي زمين در دل غمگين باشد

خضر در دامن صحراي طلب کمياب است
ورنه در هر سيهي آب بقا مي باشد

جان روشن نکند در تن خاکي آرام
آب در صلب گهر قطره زنان مي باشد

نيست در انجمن وصل اشارت محرم
در حرم صورت محراب نهان مي باشد

در دل پير تمناي جوان بسيارست
اين بهاري است که در فصل خزان مي باشد

حسن را در دم خط ناز و غرور دگرست
خواب در وقت سحرگاه گران مي باشد

در بساط من سودازده زان باغ و بهار
خار خاري است که در سينه افگار بماند

عنکبوتي است که در فکر شکار مگس است
زاهد خشک که در پرده پندار بماند

در تماشاي تو هر قطره خون در تن من
ديده بسمل حيران شده را مي ماند

سخن تازه من در قلم از بيم حسود
در گلو گريه پنهان شده را مي ماند

در لب يار نهان عيش جهان ساخته اند
باغ را در گره غنچه نهان ساخته اند

اينقدر حسن گلوسوز در آن نقطه خال
آفتابي است که در ذره نهان ساخته اند

دامن وصل شکر در کف جمعي افتاد
که چو ني در جگر خاک کمر را بستند