ديوان صائب

در گرفتاري ز بس ثابت قدم افتاده ايم
برنخيزد ناله از زنجير در زندان ما

هستي جاويد ما در نيستي پوشيده است
در سواد فقر باشد چشمه حيوان ما

در سواد ديده ما عيب مي گردد هنر
سنگ گوهر مي شود در پله ميزان ما

اي ز مژگان تو در چشم گلستان خارها
گل ز سوداي رخت افتاده در بازارها

اي ترا در سينه هر ذره پنهان رازها
در ميان مهر خاموشي گره آوازها

راست نايد با وطن نقش گرامي گوهران
روي در ديوار باشد در نگين ها نام ها

پيش دمسردان زبان گفتگو در کام کش
از غلاف اي برگ در فصل خزان بيرون ميا

جهد پيوسته نبض موج در درياي پرشورش
دل آسوده هيهات است در دنيا شود پيدا

نماند کار هرگز در گره پرهيزگاران را
که از ديوار، پيش راه يوسف در شود پيدا

درآ در عالم حيرت اگر آسودگي خواهي
که در دل انقلاب از جنبش مژگان شود پيدا

کشد سر در گريبان خموشي شمع از خجلت
شود حسن گلوسوز تو چون در انجمن پيدا

مشو غافل ز حال خاکساران در توانايي
به ساحل بازگشتي هست در هر جلوه دريا را

همايون طايري در هر نظر گردد شکار تو
اگر در راه عبرت افکني دام تماشا را

بود در جوشن داود صائب عاقبت بيني
که در زير قبا پوشيده دارد جوهر خود را

ندارد گريه کردن حاصلي در پيش بي دردان
ميفشان در زمين شور صائب تخم قابل را

خرام بيخودي دست طمع در آستين دارد
مده در مجلس مي جلوه آن بالاي موزون را

بحمدالله نمرديم آنقدر کز گردش دوران
قدح در دست و مينا در بغل ديديم تقوي را!

زبان در مجلس روشندلان خاموش مي بايد
که نوري نيست در سيما چراغ ماهتابي را

نباشد حاجت آيينه در بزم صفاکيشان
به گفتار آورد آنجا در و ديوار طوطي را

نگردد غافل از احوال عاشق عشق در هجران
شود داغ غريبي شمع بر پروانه در صحرا

مکن در کار ميزان جنون سنگ کم اي مجنون
گريزي چند از اطفال، نامردانه در صحرا؟

نسيم نااميدي بد ورق گرداندني دارد
در ايام برومندي در بستانسرا بگشا

ندارد خواب چشم عاشق ديوانه در شبها
نمي افتد ز جوش خويشتن ميخانه در شبها

درآ در حلقه اهل نظر تا روشنت گردد
که در بيماري چشم نکويان است حکمت ها

خيال يار را در ديده عاشق تماشا کن
که دارد شور ديگر پرتو مهتاب در دريا