ديوان صائب

بر حسن لطيف تو که در چشم نيايد
از صبح ازل تا به ابد مد نگاهي

چون رشته گوهر ز حجاب تو زند تاب
در هر گره اشک فرو مانده نگاهي

از عشق تو در کشور ما خانه خرابان
چون وادي محشر نتوان يافت پناهي

در سينه عشاقي و از سينه جدايي
چون صورت آيينه ز آيينه جدايي

در ظرف زمان شوکت حسن تو نگنجد
نوروزي و از شنبه و آدينه جدايي

از وصل نگيرد دل سودازده آرام
در بحر همان موج کند سلسله خايي

زان زلف گرهگير حذر کن که ز صياد
در چين کمندست نهان مد رسايي

با موي سفيد اشک ندامت نفشانديم
در صبح چنين تازه نکرديم وضويي

از جوش زدن در دل خم سوخت شرابم
رنگين نشد از باده من دست سبويي

شرابي خاص در پيمانه دارد
ز چشم مست او هر مي پرستي

پريزادي است مژگانت که از چشم
گرفته در بغل آهوي مستي

سرافرازي رسد آزاده اي را
که دارد در بغل چون سرودستي

ز نقصان مي پذيرد مه تمامي
درستي ها بود در هر شکستي

زبون آرزو تا کي توان بود؟
چه عاجزمانده اي در خار بستي؟

ز خود تا نگذري صائب چو مردان
اگر در کعبه باشي بت پرستي

بود يک چاربرگه چار عنصر
در آن گلشن که او دارد قراري

شود روشن ترا حال من آن روز
که اخگر در گريبان کرده باشي

نخواهي گرد عالم گشت صائب
اگر در خويش جولان کرده باشي

اگر با خار خشک ما بسازي
هميشه همچو گل در خنده باشي

ترا داده است زيبايي قماشي
که در هر جامه اي زيبنده باشي

دل من آن زمان سيراب گردد
که در چاه ذقن افکنده باشي

هم اينجا صلح کن با ما، چه لازم
که در محشر ز ما شرمنده باشي؟

به نقد امروز را خوش دار صائب
مبادا در غم آينده باشي

اگر دل برکني زين چارديوار
در خيبر ز جا برکنده باشي

خط آزادگي بر جبهه داري
اگر در خواجگي ها بنده باشي