ديوان صائب

ايام خزان چون شوي اي دانه برومند؟
از خاک چو در فصل بهاران ندميدي

نگذشته ز آتش، نخورد آب خردمند
تو در پي سامان کبابي و نبيدي

در کنج قفس چند کني بال فشاني؟
بس نيست ترا آنچه ز پرواز کشيدي؟

اي آينه در روي زمين ديدنيي نيست
بيهوده چرا منت پرداز کشيدي؟

گر در دل خود تنگدلان بار دهندت
حاشا که دگر ياد ز تنگ شکر آري

هرگز ننهي بر سخن هيچ کس انگشت
يک بار اگر نامه خود در نظر آري

زين راهبران راه به جايي نتوان برد
در خويش فرو رو که سر از عرش برآري

در آينه و آب نگشته است مصور
از بس که بود شوخ مثالي که تو داري

بس حلقه که در گوش کشد شيردلان را
از چشم سيه مست، غزالي که تو داري

بسيار کند در دل نظارگيان خون
اين لعل لب و چهره آلي که تو داري

بر هم زن جمعيت مرغان بهشت است
در کنج لب آن دانه خالي که تو داري

در معني و لفظ تو تفاوت نتوان يافت
خوشتر بود از روي، خصالي که تو داري

هر چند گلي نيست به خوش چشمي نرگس
در خواب نديده است نگاهي که تو داري

صائب کمي از گلشن فردوس ندارد
در عالم معني سر راهي که تو داري

در قطع اميدست گر آسودگيي هست
راحت طمع از جان هوسناک چه داري؟

خورشيد درين دايره خون مي خورد از دور
خم در خم آن حلقه فتراک چه داري؟

از صحبت باد سحر اي غنچه بيدل
در دست به جز سينه صدچاک چه داري؟

در دشت خطرناک تو هر خار سناني
از بحر پرآشوب تو هر موج نهنگي

گردون سراسيمه و اين خاک گرانسنگ
در کوچه سوداي تو ديوانه و سنگي

در راه تمناي تو ارباب طلب را
عمر ابد و مرگ، شتابي و درنگي

با شوخي چشم تو رم چشم غزالان
در ديده روشن گهران آهوي لنگي

از بار شکوه تو بود خامه صائب
چون سبزه نورسته نهان در ته سنگي

تا شمع ترا نعل در آتش نگذارد
بي تابي پروانه شبگرد نداني

هر راهنوردي که کند دعوي تجريد
تا نگذرد از هر در جهان، فرد نداني

اي جاده سوداي تو هر رشته آهي
در هر گذري چشم به راه تو نگاهي