ديوان صائب

اگر چه ظاهرم تلخ است، شيرين است گفتارم
نهان در پرده زنبور باشد انگبين من

ز تسخير نگاه سرکش او عاجزم، ورنه
عنان برق را در دست مي پيچد گياه من

ز برق تيشه من کوه آهن آب مي گردد
چه باشد بيستون در پنجه زورآزماي من؟

چنان صائب فشاندم آستين بر خواهش دنيا
که همت از در دلها نمي خواهد گداي من

ز فکر حسن عالمگير او پيوسته در وصلم
که ديگر زين محيط بيکنارم مي کشد بيرون؟

نخواهد دانه من ماند در زير زمين صائب
ز مغز خاک آخر نوبهارم مي کشد بيرون

زليخا همتي در عرصه عالم نمي يابد
به اميد که آيد يوسف از چاه وطن بيرون؟

کند همصحبت بد در نظرها خوار نيکان را
پر طاوس را پا آرد از زيبندگي بيرون

قيامت مي کند در بي قراري جذبه عاشق
وگرنه چون جدا شد بوي پيراهن ز پيراهن؟

نيست در سلسله چشمه حيوان موجي
که دم تيغ شهادت نبود بهتر از آن

نيست در خاک وطن خاطر جمعي صائب
که پريشاني غربت نبود بهتر ازان

آب شد بس که در آتشکده دل پيکان
دل مجنون مرا گشت سلاسل پيکان

نيست آرام به يک جاي دل آزاران را
که بود در تن زخمي متزلزل پيکان

طمع روي دل از سخت کماني دارم
که به عشاق دهد در عوض دل پيکان

در دل از سختي ايام گرههاست مرا
که از آنهاست کمين عقده مشکل پيکان

روي خندان تو تا انجمن آرا گرديد
خنده شد گوشه نشين در لب شيرين دهنان

دست در دامن پر خار علايق مزنيد
تا برآييد ازين خرقه تن دست زنان

يوسف از غيرت آن نرگس نيلوفر رنگ
رفت تا مصر که در نيل زند پيراهن

مرگ در مذهب ما رخصت بال افشاني است
صبح اميد دمد اهل صفا را ز کفن

شکرستان کند از صورت شيرين دهنان
بيستوني که فتد در کف فرهاد سخن

هر که سر در سر معني نکند همچو قلم
به که ناموس تخلص نکشد بر گردن

فيض درياي ازل در خور استعدادست
ابر تصوير ز عمان چه تواند بردن؟

در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردن
نتوان غنچه پيکان به نفس وا کردن

پرده چهره مقصود سيه کاري توست
سعي کن سعي در آيينه مصفا کردن

غوطه در خار دهد ديده کوته بين را
گل بي خار ازن باغ تمنا کردن