ديوان صائب

چون سيل گرد کلفت ما هر قدم فزود
تا پاي در خرابه دنيا گذاشتيم

چيزي به روي هم ننهاديم در جهان
جز دست اختيار که بر هم گذاشتيم

از هيچ ديده قطره آبي نشد روان
در سنگلاخ دهر اگر توتيا شديم

پهلو تهي ز سنگ حوادث نساختيم
خندان چو دانه در دهن آسيا شديم

با کاينات بر در بيگانگي زديم
تا آشنا به آن نگه آشنا شديم

چندين هزار بار فشانديم خويش را
تا همچو آب در نظر گوهر آمديم

چون کاروان آينه از زنگبار چرخ
در گلخن جهان پي خاکستر آمديم

از زهر سبز شد قلم استخوان ما
تا در مذاق اهل جهان شکر آمديم

ما را غريبي از وطن خود نمي برد
در کعبه ايم و ساکن بتخانه خوديم

از هوش مي رويم به گلبانگ خويشتن
در خواب نوبهار ز افسانه خوديم

نوبت به کينه جويي دشمن نمي دهيم
سنگي گرفته در پي ديوانه خوديم

در چشم خلق اگر چه کم از ذره ايم ما
خورشيد بي زوال سيه خانه خوديم

در بوم اين سياه دلان جغد مي شويم
ورنه هماي گوشه ويرانه خوديم

چون کوهکن به تيشه خود جان سپرده ايم
در زير بار همت مردانه خوديم

ما در شکست گوهر يکدانه خوديم
سنگ ملامت دل ديوانه خوديم

در خون نشسته ايم ز رنگيني خيال
چون لاله دل سياه ز پيمانه خوديم

گيريم گل در آب به تعمير ديگران
هر چند سيل گوشه ويرانه خوديم

چون تاک در بريدن خود فتح باب ماست
باران طلب ز گريه مستانه خوديم

در مه ز نور مهر توان فيض بيش برد
ما از نقاب لذت ديوار مي بريم

در کوي جان به قطع مراحل نمي رسيم
تا گرد جسم هست به منزل نمي رسيم

صائب درين محيط که هر قطره واصل است
ما در خود از طبيعت کاهل نمي رسيم

در جام لاله ريخت نمک سردي خزان
ما از مي غرور همان مست و سرخوشيم

صائب چو موج بر سر اين بحر بيکنار
دايم ز خوش عناني خود در کشاکشيم

در دست ماست نبض دل داغدار عشق
چون رشته هاي شمع رگ جان آتشيم

کو بخت تا لباس گل آلود جسم را
در چشمه سار تيغ به آب گهر کشيم