167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان محتشم کاشاني
که چون پيکان گذشت از دل من افکار فهميدم
ز اغيار از توقف کردن بسيار فهميدم
من آن صيدم که هرجا مي روم در دام صيادم
چنان زارم که هست آهسته تر از ناله فريادم
که منهم در گمان افتاده پندارم گنه کارم
ز پشت پاي خجلت ديده نگذارد که بردارم
که اگرچه دورم از در به دل تو راه دارم
که ز وحشيان صحرا چه قدر سپاه دارم
زبان گر دست پيدا دار و آهنگ نصيحت هم
ز روزن رفته بيرون شعله مهتاب مي ديدم
که شمع ماه را در جنب او بي تاب مي ديدم
کنار خويشتن را پر ز سيم ناب مي ديدم
به اين جان حزين آن به که در بيت الحزن ميرم
داغ بر جان بار بر دل خار در پا مي روم
اين تقاضاها که من خود بي تقاضا مي روم
اشگم از چشم بلا بين ميرود تا مي روم
حال من در پرده غيب است حالا مي روم
چندان نگهم داشت که از ياد تو رفتم
مي گفت که من در سر فرهاد تو رفتم
با دل پرخون دو چارت در صفت محشر شوم
ورنه من مي خواستم کز جان سگ آن در شوم
يکي از خاک نشينان تو چون تير شديم
زان خطر کي به در از رخنه تدبير شديم
در غم و محنت آن تازه جوان پير شديم
روم خواهي نخواهي دست آن شوخ بلا بوسم
ازين شادي که دستش در دم صلح و صفا بوسم
که از بيرون درديوار آن دولت سرا بوسم
کنم پرواز اگر چون مرغ و بالش در هوا بوسم
که در وي نشاء عاشق کشيهاي تو مي بينم
سر خود را ولي افتاده در پاي تو مي بينم
اسير اندر خم زلف سمن ساي تو مي بينم
رشک بر رخ تاب در دل داغ بر جان مي رويم
که آثار غضب در چهره اش دشوار مي فهمم
که پي پرکاري امشب در آن رفتار مي فهمم
به لطف عام سازي سرخ رو در سلک اغيارم
به تعليم اشارات نهانش کار مي کردم
که پي گم کرده امشب سير با اغيار مي کردم
به ظاهر گفتگوئي نيز با دل دار مي کردم
حريف نکته دان را واقف اسرار مي کردم
به تو در طمع نيفتم ز تو هم تو را نخواهم
هجر تو را ز بي خودي وصل خيال مي کنم
من ز ميانه فکر آن تازه نهال مي کنم
جاي خود از پي شرف صف نعال مي کنم
ليکن که من ز پند تو کوته زبان شدم
نمي يابم که مقبولم نمي دانم که مردودم
رخي را کزو فاعمري به خاک درگهت سودم
که چون مجمر نهد غيري به سر تاج زراندودم
چنان سوزم که جز بوي وفايت نايد از دودم
که در کار خودش بس چست و پر چالاک مي بينم
که آن فتح از در شمشير آن بيباک مي بينم