ديوان صائب

در سرم تابود شور عشق چون طفلان شوخ
مرکبم مي بود اگر زني عنان مي سوختم

گر نمي شد مهر لب شرم حضور بلبلان
پنبه در گوش گران باغبان مي سوختم

داغ من آسان نشد سر حلقه ارباب درد
عمرها در زير ديگ اين استخوان مي سوختم

نيست جز مهر خموشي حلقه اي بر در مرا
مي خورد بر يکديگر از چشم گوياخلوتم

از تماشاي شکار جرگه دارد بي نياز
شادي جمعيت دل در کمند وحدتم

انجمن گرديد از فکر پريشان خلوتم
با تو کنج خلوتي در انجمن مي خواستم

سر به جيب خويش بردم در گريبان يافتم
نکهتي کز يوسف گل پيرهن مي خواستم

گر نمي شد پرده چشم جهان بين بيخودي
من چسان در وحشت آباد جهان مي زيستم

بر سمندر آتش سوزان بود آب حيات
من به دوزخ در بهشت جاودان مي زيستم

با اثر کاري ندارد اشک بي پرواي من
تخم مي افشانم در فکر حاصل نيستم

کشتي نوحم دل درياست لنگر گاه من
چون کمند موج در انداز ساحل نيستم

در نمي آيم ز جا از روي گرم انجمن
چون سپند بي ادب ناديده محفل نيستم

دامن مطلب به جستجو نمي آيد به دست
ورنه من در قطع راه شوق کاهل نيستم

مي زند موج شکستن پيکرم چون بوريا
در دبستان رياضت فرد باطل نيستم

گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نيستم
جوهر تيغم ز پيچ و تاب درهم نيستم

جنگ دارد طرز من با مردم اين روزگار
در ميان عالمم وز اهل عالم نيستم

يک سر سوزن تعلق نيست با دنيا مرا
در تجرد کمتر از عيسي مريم نيستم

نيستم داغ عزيزان، چند سوزم بي سبب
در کشاکش چند باشم زلف ماتم نيستم

زين گلستان گل صائب خوشم افتاده است
تا نباشم در يمان خار خرم نيستم

شهري عشقم چو مجنون در بيابان نيستم
اخگر دل زنده ام محتاج دامان نيستم

قطره خود را ز کاوش مي کنم بحر گهر
چون صدف در انتظار ابر نيسان نيستم

شبنم خود را به همت مي برم برآسمان
در کمين جذبه خورشيد تابان نيستم

دور کردن منزل نزديک را از عقل نيست
چون سکندر در تلاش آب حيوان نيستم

بر سر ميدان جانبازان بود جولان من
در قفس چون شير بيدل از نيسان نيستم

رفته چون مور از قناعت پاي سعي من به گنج
در تلاش مسند دست سليمان نيستم