ديوان صائب

در تنگناي قطره بسر چون برد کسي؟
با مشربي ز گردن مينا بلندتر

از خط سبز چهره شود آبدارتر
در نو بهار، صبح بود بي غبارتر

در پير هست طول امل از جوان زياد
ازنخلهاست نخل کهن ريشه دارتر

در ديده ها عزيزتر از توتيا شود
دردولت آن کسي که شود خاکسارتر

در زير خاک دانه به ابرست اميدوار
دل را نظر به عالم بالاست بيشتر

دولت شود ز پله تمکين گران رکاب
در کوه قاف شوکت عنقاست بيشتر

دشنام در مذاق من از بوسه خوشترست
چون باده تلخ گشت گواراست بيشتر

اشک ندامت است سيه کار را فزون
باران در ابر تيره مهياست بيشتر

ويرانه هاي کهنه بود جاي مور و مار
در طبع پير حرص و تمناست بيشتر

در پرده حجاب کند غنچه نوشخند
دلهاي شب گشايش دلهاست بيشتر

نادان ز حرص درتب و تاب است بيشتر
در شوره زار موج سراب است بيشتر

درعالمي که خرج تماشا شود نگاه
در چشم باز، پرده خواب است بيشتر

آتش دل از فغان به نيستان تهي کند
در مغز پوچ شور شراب است بيشتر

از زاهدان سرد نفس پختگي مجوي
در سردسير ميوه بود خام بيشتر

از ره مرو به ظاهر هموار مردمان
در خاکهاي نرم بود دام بيشتر

در سينه هاي تنگ بود آه بيشتر
يوسف کند طلوع ازين چاه بيشتر

هر کس که در جبلت او نيست زادگي
تغيير وضع مي کند از جاه بيشتر

در يوزه نگه کني از ديده هاي دام
آهو نديده ام ز تو عاشق نگاه تر

صائب دل شکسته من در بساط خاک
از مرغ پر شکسته بود بي پناه تر

در واديي که عشق مرا جلوه مي دهد
خارش بود ز پنجه شيران درنده تر

در باغ روزگار نديده است هيچ کس
يک شاخ ميوه دار ز من سر فکنده تر

در کام مار دم زده، انگشت مارگير
هرگز نبوده است ز من دل گزيده تر

معشوق در برابر و مهتاب درنظر
آيد دگر چگونه مرا خواب درنظر

در حلقه هاي زلف تو هررشته رابود
چون تار سبحه صد دل بيتاب درنظر

در آتشم ز حسن گلو سوزتشنگي
تيغ برهنه است مراآب درنظر