167906 مورد در 0.10 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
گذر چو سيل بهار از پل مجاز کنيد
به روي خود در توفيق را فراز کنيد
هواي ابر ز دل ميل باده مي شويد
که تخم ريحان در خاک شور مي جويد
هلال عيد ترا ديد در رکاب دويد
سپند بر سر آتش به اضطراب دويد
سياهي از پروبال عقاب مي شويد
ازين چکيده خورشيد ديده آب دهيد
اين برق در کمين گياه کسي مباد
بيش از شمار جرم وگناه کسي مباد
از دست وپاي خويش گواه کسي مباد
اين آتشي که از تو مرا در جگرفتاد
بيچاره رهروي که پي راهبر فتاد
زين نه صدف چگونه برون اين گهرفتاد
کاري که در گره ز نسيم سحر فتاد
آن ساده دل که فيض ز کسب هوا برد
در رهگذار سيل که را خواب مي برد
اکنون مرا به سايه گل خواب مي برد
آيينه اختيار ز سيماب مي برد
پروانه را کسي که به مهتاب مي برد
جان از سفال تشنه کجا آب مي برد
چشم نديدگان ز گهر آب مي برد
مرغ قفس چه فيض ز گلزار مي برد
از حقه خزف در شهوار مي برد
از بيدلان پيام به دلها که مي برد