167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
جايم چو نقطه بر سر خود قاف مي دهد
گوهر به نرخ آب ز ما مي توان خريد
پاي به خواب رفته ما در حنا رسيد
يک کاسه کرد عشق چو ساغر به من رسيد
فربه شد آن شکار که لاغر به من رسيد
زين نغمه هاي تر که ز آب روان شنيد
اين شير مرا غوطه به درياي شکر داد
تا يک دو نفس از جگر چاک برآرد
تا چشم که سر در پي اين قافله دارد
غير از دل صد پاره خود زاد ندارد
تا دست تصور که به آن موي ميان برد
از ساده دلي هر که تفاخر به نسب کرد
در شيشه من جوش زد از جام تو گل کرد
زين نوش که از تلخي دشنام تو گل کرد
يک يک ز عذار عرق افشان توگل کرد
رنگي که به رخساره به خون جگر آورد
هر کس که چوني راست شد اينجا شکر آورد
با خون دل از پرده نيرنگ برآورد
ويران شود آن باغ که بي در شده باشد
از دور گلي را که به ديدن نگذارند
گل را به من از دور به منقار نمايد
شوقي که کوهها را ابر سبک عنان کرد
چون خواب صبح ما را در ديده ها گران کرد
آن خال را به صد وجه تفسير مي توان کرد
از ناله در دل سنگ تأثير مي توان کرد
قطع اميد ازان زلف قطعا نمي توان کرد
در خويش هر که گم گشت پيدا نمي توان کرد
از فقر هر که قانع با فرش بوريا شد
در پيش چشم ما را گلزارگو نباشد
هر کس که در چه افتاد با اين رسن برآيد
نواي مرغ چمن در چمن من غريب نگردد
مرو ز باغ که گل در چمن غريب نگردد
که هم ز نقش قدم پاي در رکاب ندارد
چوخانه اي است که ايوان وپيشگاه ندارد
به حق مي که فلاطون چنين رساله ندارد
اگر به دست تهي ماه مصر از سفر آيد
اگر به سنگ خورد تيغ به که بر سپر آيد
که تخم سوخته از خاک در بهار بر آيد
آن را که چنين زهري در زير نگين باشد
مشکل که بر آرد خط لب چون نمکين باشد
آن را که چنين زهري در زير نگين باشد
دل به حريم زلف او ياد ز من نمي کند
نفسي بر آرم از دل که نفس به من نماند
حاش لله کان بود همچون لب جانان لذيذ
که در بهار به مستان بود شراب لذيذ
بي نان خورش به منعم اگر نيست نان لذيذ
سخت مي ترسم شود بامن مساعد روزگار
چون سبوي باده هر دوشي که آرم زير بار
مي پرد چون نامه در نظاره اش بي اختيار؟
در شکر خواب فراغت رفت چشم روزگار