ديوان صائب

ز نارسايي بخت سياه در عجبم
که چون به خانه من آفتاب مي آيد

چو نخل باديه در دامن توکل پاي
کشيده ام که ز دريا سحاب مي آيد

به چشم آينه خواهد شکست جوهر موي
چنين که خط تو در پيچ وتاب مي آيد

مرا تعجب ازان پر حجاب مي آيد
که در خيال چسان بي نقاب مي آيد

قدم شمرده نهد حسن در قلمرو خط
چو عاملي که به پاي حساب مي آيد

به کار هر که درين نشأه سايه اندازي
در آفتاب قيامت به کار مي آيد

کنون که سوخته اي در جهان امکان نيست
ز سنگ بيهده بيرون شرار مي آيد

حقوق خدمت ما گرچه بي شمار بود
نظر به لطف تو کي در شمار مي آيد

به پرسش من در خون نشسته مي آيد
چراغ طور به بالين خسته مي آيد

نظر ز عارض او برنمي توانم داشت
بهشت اگر چه مرا در نظرنمي آيد

سبوي باده دل تنگ در جهان نگذاشت
ز دست بسته مگو کار برنمي آيد

چرا ز بيم کنار از کنار مي گذري
ترا که موي ميان در نظر نمي آيد

در آن حريم که آيينه طلعتي باشد
نفس ز مردم آگاه برنمي آيد

در آن زمين که شهيدي به خون نغلطيده است
بهار لاله سيراب برنمي آيد

چنان دوانده کجي ريشه در دل عالم
که حرف راست برون از قلم نمي آيد

در آتشم که چو آب گهر ز سنگدلي
به کام تشنه چکيدن ز من نمي آيد

براي صيد مگس در خرابه دنيا
چو عنکبوت تنيدن ز من نمي آيد

در انتهاي محبت خموش شد صائب
هميشه دود ز آتش برون نمي آيد

صفاي طلعت دل در گداز تن بسته است
ز آب آينه اين شستشونمي آيد

نهفته گنجي اگر نيست در خرابه من
چرا سرم به عمارت فرونمي آيد

چو تنگ حوصلگان دور مگذران از خود
که آب رفته در اينجا به جونمي آيد

کدام گنج گهر نيست در خرابه دل
درين خرابه همين ماهتاب مي بايد

گدايي در دل مي کني اگر صائب
دل شکسته وچشم پر آب مي بايد

سؤال را گره جبهه قفل لب گردد
در سراي کريمان گشاده مي بايد

بس است گرد يتيمي لباس گوهر من
مرا لباس دگر در جهان نمي بايد