ديوان صائب

چوشيشه خشک بود آب خضر در کامش
کسي که بوسه گرفت از لب شراب آلود

مگر در آينه جام عکس خود را ديد
که رنگ عارض ساقي است آفتاب آلود

هزار خانه رساند به آب در يک دم
رخي که از عرق شرم شد گلاب آلود

ز خار وخس نفس برق بيشتر سوزد
به هيچ جا نرسد در سفر شتاب آلود

به بوي گل ز گلستان کجا شودقانع
کسي که خرمن گل در کنار مي خواهد

هميشه در دل تنگم شکستگان فرشند
زمين مسجد من بوريا نمي خواهد

ز ديدن در وديوار مانعند مرا
که ره مرا به پريخانه نقاب دهد

خوش است جودوکرم در لباس شرم که بحر
به خاک فيض خود از پرده سحاب دهد

چه تشنه است به خونريز خلق ابرويش
که در مصاف دو شمشير کار فرمايد

مرا به ميکده هر کس که راه بنمايد
در بهشت به رويش خداي بگشايد

در آن ديار اقامت مکن که از سردي
زبان آتش سوزان به زينهار آيد

بيا به کشور مازندران که در سرما
بغير آتش مي آتشي نمي بايد

چنان ز ابر نگرديده است جوشن پوش
که آفتاب در او تيغ کار فرمايد

ازان هميشه بود بر قرار رنگ گلش
که ماه ماه در او آفتاب ننمايد

به زير تيغ تو آهي برآورم از دل
که آب در دل آهن به اضطراب آيد

در آن محيط که اوراق شد سفينه نوح
چه دستگيري از زورق حباب آيد

عنان وحشي رم کرده در کف بادست
چو دل رميده چه از زلف نيمتاب آيد

اگر کلام نه از آسمان فرود آيد
چرا به هر سخني خامه در سجود آيد

ظهور عشق ز ما خاکيان غريب مدان
کز ابرهاي سيه برق در وجود آيد

جهان سفله بهشتي است ژاژخايان را
به خاروخس چو سد شعله در سرود آيد

فغان من ز محرک غني ورنه
به ناخن دگران ساز در خروش آيد

حضور روي زمين در بهشت بيهوشي است
به اختيار چرا آدمي به هوش آيد

کتاب در گرو باده از فقيه گرفت
زياده زين چه مروت ز ميفروش آيد

ز خامشي دل افسرده گرم مي گردد
چنان که در خم سربسته مي به جوش آيد

مرا تعجب ازان پر حجاب مي آيد
که در خيال چسان بي نقاب مي آيد