ديوان صائب

در آن حريم که صائب سخن شناسي نيست
بهوش باش که حرف از دهان برون نرود

ز پنبه سر مينا به حلقم آب چکان
که بي شراب مرا آب در گلو نرود

ز وصل کم نشود خارخار درد طلب
که در محيط رواني ز آب جو نرود

نشاط فرش بود در حريم تنگدلان
ز هيچ غنچه نشکفته رنگ وبو نرود

همان ز تشنه لبي چون سهيل مي سوزم
اگر عقيق لبش در دهانم آب شود

شده است حلقه خط سخت تنگ مي ترسم
که باده لب او پاي در رکاب شود

اگر بقا طلبي با شکستگي خوش باش
که مه تمام چو شد پاي در رکاب شود

رخ تو در دل شبها اگر سفيد شود
عجب که ماه ز خجلت دگر سفيد شود

شب سياه مرا صبح نيست در طالع
مگر ز گريه مرا چشم تر سفيد شود

شوم سفيدچسان در ميان ساده دلان
مگر ز نقش مرا بال وپر سفيد شود

کسي که در جگرش هست خار خارگلي
غمش ز ناله بلبل يکي هزار شود

دلي که از نفس گرم آب شد صائب
اگر به خاک چکد در شاهوار شود

چه غم ز سختي ايام پاک گوهر را
که لعل در جگر سنگ آبدار شود

ز اتفاق شود دشمن ضعيف قوي
که مور در نظر از اجتماع مار شود

هلال سعي کند در کمال خود غافل
که چون تمام شود بوته گداز شود

به حسن ساخته زنهار اعتماد مکن
که در دو هفته مه چارده هلال شود

در آن مقام که مستان به رقص برخيزند
فلک چو سبزه خوابيده پايمال شود

جدا ازان لب ميگون اگر شراب خورم
حباب در قدحم عقده ملال شود

مريز آب رخ خود که در کنار محيط
صدف ز بي گهريها کف سؤال شود

گرفتم اين که کند رخنه در فلک آهم
ز رخنه هاي قفس دل چسان گشاده شود

چو ماه عيد به انگشت مي نمايندش
اگر به خنده لبي در جهان گشاده شود

مباش در پي گرد آوري که ماه تمام
ز خود تهي چو شود قابل اشاره شود

بهار رنگ خزان برکند در آخر حسن
به تيغ غمزه خط سبز موريانه شود

مريز اشک به تحصيل رزف چون طفلان
که در گلو چوگره گشت گريه دانه شود

به هر چه رونکني روي در تو مي آرد
ز پشت آينه نقش ونگار کم نشود