ديوان صائب

کجا رسند به دريا فسرده طبعاني
که آب مرده خود در هزارجوبستند

کسان که جانب هم را نگه مي دارند
در آفتاب قيامت پناه مي دارند

به آسياي فلک دانه اي نخواهد ماند
چنين که سنگدلان در شکست يکديگرند

فکنده اند گروهي که در جهان لنگر
ز خوش عناني ليل ونهار بيخبرند

چو سرو مردم آزاده در جهان صائب
ز انقلاب خزان وبهار بيخبرند

در آمدم چو به مجلس سپند جاي نمود
ستاره سوختگان قدردان يکديگرند

مکن ز پاکي دامن به بيگناهان فخر
که که در ديار کرم بيگناه مي گيرند

اگر چه گرمروان همچو برق در گذرند
ز نقش پاي چراغي به راه مي گيرند

ستمگران که به مظلوم مي شوند طرف
ز غفلت آينه در پيش آه مي گيرند

مبين به چشم حقارت شکسته بالان را
که در گرفتن عبرت هزار شهبازند

دلي که داغ وکباب از فروغ عشق نشد
در آفتاب قيامت کباب مي سازند

چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزند
سرشک بر صف مژگان خونچکان بزند

ز شش جهت در روزي ترا گشاده شود
اگرزعشق به درد وبلا شوي خرسند

چه فارغند ز ياد بهشت مرداني
که در مقام رضا پايدار مي باشند

سعادت ازلي جو که در گذر باشد
سعادتي که ز بال وپر هما بخشند

تن سفالي خود را بهم شکن صائب
که در عوض به تو جام جهان نما بخشند

جماعتي به کمر همچو ني سزاوارند
که در شکستگي خويشتن شکر بخشند

چگونه باده عرفان جماعتي نوشند
که باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند

حضور گلشن فردوس آن کسان دارند
که در به روي خوداز کاينات مي پوشند

ز رفتن دگران خوشدلي ازين غافل
که موجها همه با يکدگر در آغوشند

چه تشنه اند به خون حجاب خوباني
که باده شراب در اثناي خواب مي نوشند

تو چون در آيينه بيني عجب تماشايي است
که آفتاب تماشاي آفتاب کند

نظر ز تازه خطان دوختن به آن ماند
که در بهار کسي توبه از شراب کند

سراغ قبله کند در حرم سبک عقلي
که جاي بوسه ز روي تو انتخاب کند

چو در پياله رنجش مي عتاب کند
پياله روترش از تلخي شراب کند