ديوان صائب

براي لقمه حريص از حيات مي گذرد
که مرگ مور مهيا در انگبين باشد

فغان که در حرم وصل بار همچو سپند
مرا نشستن و برخاستن يکي باشد

حضور روي زمين در فتادگي باشد
هدف نشانه تير از ستادگي باشد

در اختيار نباشد سوار پابرجا
عنان مرد به دست از پيادگي باشد

در آفتاب جهانتاب محوگرديدن
نصيب شبنم شب زنده دار مي باشد

ز بخت تيره دل سخت نرم مي گردد
که شمع در دل شب اشکبار مي باشد

ز مکر نفس بينديش در کهنسالي
که زهردربن دندان مار مي باشد

نگاه حسن شناسان هميشه در سفرست
دل غريب خيالان بجا نمي باشد

غبار قافله آرزوست گردملال
ملال در دل بي مدعا نمي باشد

دهان تلخ برون مي برم ز گلزاري
که سرو وبيد در او بي ثمر نمي باشد

به ملک امن رضا شور وشر نمي باشد
که انقلاب در آب گهر نمي باشد

دليل قلزم وحدت بس است صدق طلب
که سيل در گرو راهبر نمي باشد

زبان لاف درازست بي کمالان را
سگ خموش در اين رهگذر نمي باشد

دلي که نيست خراشي در اوزمين گيرست
زري که سکه ندارد روان نمي باشد

مکن کناره ز عاشق که زود چيده شود
گلي که در نظر باغبان نمي باشد

قدم زميکده بيرون منه که جزخط جام
خط مسلميي در جهان نمي باشد

به چشم زنده دلان خوشترست خلوت گور
زخانه اي که در او ميهمان نمي باشد

هزار بلبل اگر در چمن شود پيدا
يکي چو صائب آتش زبان نمي باشد

ز فيض صبح بنا گوش در قلمرو زلف
شب دراز نسيم سحر نمي گسلد

به روي گرم مرا کرد پرسشي چون شمع
که موبموي من از شرم در گداز آمد

مگر نماند اثر در جهان ز آبادي
که بر خرابه دلها به ترکتاز آمد

چگونه شکر کنم بي نياز را صائب
که نازنين من در به صد نياز آمد

فريب زلف تو در هيچ سينه دل نگذاشت
که ديده مار که چندين فسونگري داند

سفينه اي که به گل در کنار ننشسته است
چه قدر بادمراد رحيل مي داند

گناه نيست در اظهاردردعاشق را
مريض جمله جهان را حکيم مي داند