167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
که گرد فتنه بيش از دامن آخر زمان خيزد
نباشد چون دل سنگين، چه از تيغ زبان خيزد؟
که از حسن گلو سوزش زشکر دود مي خيزد
در آن آتش که از جان سمندر دود مي خيزد
که از داغ پلنگان همچو مجمر دود مي خيزد
هنوز از روزن چشم غزالان دود مي خيزد
همين از شمع من زين نه شبستان دود مي خيزد
که هر کس مي نشيند پيش ما، ديوانه مي خيزد
عجب دارم که گوهر سفته از دريا نمي خيزد
که بي آب گهر ابر من از دريا نمي خيزد
که از تمکين حسن او سپند از جا نمي خيزد
که در برخاستن با معجز عيسي نمي خيزد
که تا در بحر باشد، نکهت از عنبر نمي خيزد
که بيتابانه آه از جان اسکندر نمي خيزد
که مانند سپند از جا سويدا برنمي خيزد
که اين داغ از جبين نامداران برنمي خيزد
که اين داغ از جبين نامداران برنمي خيزد
که مي گويد گهر از چشمه ساران برنمي خيزد؟
که گرد راه بوي پيرهن در چشم من ريزد
مرا هر کس چو آتش خار و خس در پيرهن ريزد
که روي تازه ات گل در گريبان کفن ريزد
به خرمن گل به جيب و دامن اغيار مي ريزد
به جاي ناله خون از غنچه منقار مي ريزد
که مستي مست را از پيچش دستار مي ريزد
سبکدستي که در پيراهن من خار مي ريزد
اگر ناز اين چنين زان سرو خوشرفتار مي ريزد
که مشت خون خود در دست و پاي يار مي ريزد
در آن محفل که رنگ از چهره تصوير مي ريزد
که از گردن فرازي بر هدفها تير مي ريزد
که خون شيشه در ساغر به چندين ناز مي ريزد
گلي کز بار از لرزيدن آواز مي ريزد
که تخم پاک، دهقان در زمين پاک مي ريزد
که سر جوش عطاي خويش را بر خاک مي ريزد
که مي در سينه رنگ شعله ادراک مي ريزد
که اشک شادي مرغان به دامش دانه مي ريزد
که آب زندگي زلفش به دست شانه مي ريزد
شرابي را که از بويش دل پيمانه مي ريزد
اگر پروانه اي را شعله در بال و پر آويزد
که چون آيينه شد تاريک در خاکستر آويزد
که هر کس هر چه در دل داشت بي مانع هويدا شد
که بر تن پوست خشک از زهد خشکم همچو مينا شد
گدا را کاسه در يوزه از کوري مثني شد
گل بي خار در عهد تو خار پيرهنها شد
که چون پروانه بي تکليف در محفل تواند شد
که در دستش درم مهر لب سايل تواند شد
محال است اين که سحر چشم او باطل تواند شد
کجا قمري خلاص از سرو پا در گل تواند شد؟
نماند بر زمين سنگي که مينا مي تواند شد
که غير از بيکسي همخانه ما مي تواند شد؟
رگ جاني که در شمشير جوهر مي تواند شد