167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
شراب لعل وقت صبح جان را تازه مي سازد
که در هر جام اوضاع جهان را تازه مي سازد
زغفلت بلبل ما آشيان را تازه مي سازد
که رخسار تو داغ بلبلان را تازه مي سازد
اگر در کعبه رو مي آورد بتخانه مي سازد
به پيري مي رسد طفلي که با ديوانه مي سازد
کجا با دانه تفسيده هرگز دانه مي سازد؟
ترا با خوش قماشي در نظرها پينه مي سازد
که شوق زخم، خون را در جگر نشتر نمي سازد
که شهد زندگي را تلخ بر شکر نمي سازد
که چون بيدار گردد پاي با دامن نمي سازد
وگرنه دانه چون شد پاک با خرمن نمي سازد
گسستن رشته را غافل ازين سوزن نمي سازد
که دايم شمع بر جان از زبان آتشين لرزد
به عنواني که دل بر ديده بيخواب مي لرزد
زطوفان بيش بر خود کشتي از گرداب مي لرزد
که هر عضوي زعاشق چون دل بيتاب مي لرزد
که از برق تجلي کوه چون سيماب مي لرزد
که کوه قاف بر خود بيشتر از کاه مي لرزد
که يوسف در ترازو بيشتر از چاه مي لرزد
که شمع از بال و پر افشاني پروانه مي لرزد
که بر خود کوه و کاه اينجا به يک دندانه مي لرزد
زبيم آسيا در خوشه دايم دانه مي لرزد
که از آواز پاي آشنا اين خانه مي لرزد
چراغ خانه ما در برون بيش از درون سوزد
به اين عنوان اگر در دل مرا چون لاله خون سوزد
چرا هر شب ز انجم داغ چرخ نيلگون سوزد؟
نفس چون گردباد آن را که در دشت جنون سوزد
که در شبها چراغي بر سر اهل جنون سوزد؟
به آب خود چراغ گوهر شب تاب مي سوزد
چراغ از چشم شيران بر سر ديوانه مي سوزد
که بيد و عود را آتش به يک دندانه مي سوزد
چراغ آشنا رويي که در هر خانه مي سوزد
که همچون شمع، ماهي در دل دريا نمي سوزد
که مي گويد در آتش چوب تر تنها نمي سوزد؟
کسي چون شمع تا در پرده شبها نمي سوزد
که در روغن نمک تا هست بي غوغا نمي سوزد
زرشک کلک صائب نيشکر تنها نمي سوزد
که انجم تخم خود را در زمين پاک مي ريزد
که انجم تخم خود را در زمين پاک مي ريزد
که دل را آب سازد ناله اي کز آسيا خيزد
اثر در دل ندارد گريه اي کز توتيا خيزد
چو از بيرون در آواز پاي آشنا خيزد
مگر در آب گشتن زنگ ازين آيينه برخيزد
که بيرون مي روم از خويش چون آواز در خيزد
که از دامان کوه بيستون فرهاد برخيزد
کند در خاک دشمن را و خود از خاک برخيزد
که در ايام بي برگي زپاي تاک برخيزد
سبک چون طوطي رم کرده از دل زنگ برخيزد
که فرياد از دل سخت کمان پيش از نشان خيزد