ديوان شاه نعمت الله ولي

بر در سيد مقامي يافتيم
فصل فضل او بود در باب ما

سرنهاده بر در خلوتسراي حضرتش
خود که دارد در جهان خوش تر از اين مأواي ما

در عدم خوش خوش حضوري يافتيم
در فنا داريم جاويدان بقا

اگر آئي در اين دريا بيابي آبروي ما
بيابي آبروي ما اگر آئي در اين دريا

نمايد در همه اشيا جمال بي امثال او
جمال بي مثال او نمايد در همه اشيا

درآ در ميکده تنها حريف نعمت الله شو
حريف نعمت الله شو درآ در ميکده تنها

در موج و حباب آب درياب
آن آب در اين حباب درياب

در عين حباب آب درياب
آن آب در اين حباب درياب

در بحر درآ که عين مائي
با ما بنشين خوشي در اين آب

قدمي نه درآ در اين دريا
نظري کن به عين ما در آب

نقد گنج کنت کنزا را بجو در کنج دل
گوهر در يتيم از مخزن دلها طلب

در دل ما نقد گنج ما طلب
گوهر ار جوئي در اين دريا طلب

هرکجا کنجي است گنجي در وي است
گنج اسما در همه اشيا طلب

در خرابات مغان مستانه رو
نعمت الله را در آنجا واطلب

عود دل در مجمر سينه بسوز
آنچنان عودي در اين مجمر طلب

من مجاور حاليا در ملک فارس
جد من آسوده در شهر حلب

شمع عشقش آتشي در ما فکند
عود جانم در دل مجمر بسوخت

گفته هاي نعمت الله مي نوشتم در کتاب
در قلم آتش فتاد و دست ويرانم بسوخت

خوش لذتي که دارند جان و دلم هميشه
جان در هواي معني دل در وصال صورت

عشق جانان در ميان جان ماست
گنج معني در دل ويران ماست

آن گنج که اسماي الهي خوانند
در کنج خرابه جو که آن در دل ماست

در خرابات مغان بر در ميخانه مدام
مجمع اهل دلان مجلس شاهانه ماست

هرچه ما داريم در هر دو جهان
در حقيقت اي عزيز آن خداست

عشق است که در بطون جز او نيست
عقل است که در ظهور پيداست

تا صورت خود بيند در آينه معني
معني همه عالم در صورت ما آراست