167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
که تمکين تو ره بر ناله و فرياد مي گيرد
نگاه عجز من تيغ از کف جلاد مي گيرد
که خون شمع ناحق کشته را از باد مي گيرد؟
وگرنه سيل را دل زين خراب آباد مي گيرد
که جوش مغز هر دم از سرم دستار مي گيرد
اگر اين بار جا در بزم آن دمساز مي گيرد
عنان نفس صائب هر که از آغاز مي گيرد
که قمري سرو را از طوق در آغوش مي گيرد
گل از گل رنگ مي بازد، گل از گل رنگ مي گيرد
که گاهي بوسه اي زان لعل آتش رنگ مي گيرد
که هر ديوانه اي آنجا عيار سنگ مي گيرد
به روي دست، اخگر بيش ازين آرام مي گيرد
که جز مي نشأه اي جاي جواني را نمي گيرد
درين دريا خزف خود را کم از گوهر نمي گيرد
گره در رشته ما راه بر گوهر نمي گيرد
که چون آيينه کين سنگ را در دل نمي گيرد
که جغد ازنا کسي در خانه ام منزل نمي گيرد
به خاک و خون تپيدن را کس از بسمل نمي گيرد
به يک زخم نمايان دست از قاتل نمي گيرد
که گر پيکان به چشمش مي زني در دل نمي گيرد
زبار دل قد سرو و صنوبر خم نمي گيرد
که مجنون چون سپند آرام در هامون نمي گيرد
که استقرار در زير زمين قارون نمي گيرد
چه در دست است دنيا را که پشت پا توانم زد؟
به اين کوتاه دستي چون در دلها توانم زد؟
کف خاکي همان در چشم دنيا مي توانم زد
وگرنه خيمه چون مجنون به حصار مي توانم زد
به قلب چرخ چون خورشيد تنها مي توانم زد
که نقد جان به دامن خضر را در ظلمت اندازد
گل خورشيد خود را در گريبان تو اندازد
که خود را در خم زلف چو چوگان تو اندازد
که خط خاشاک در چاه زنخدان تو اندازد
که برق و باد شهپر در بيابان تو اندازد
که آن شمع آتش از پروانه در پروانه اندازد
که ميزان را سبک در چشم مردم سنگ کم سازد
همان عشقي که در پيري زليخا را جوان سازد
که حيراني مرا در هر قدم سنگ نشان سازد
خس و خاشاک را سرگشته اين گرداب مي سازد
خوشا احوال آن سالک که دل را آب مي سازد
دل چون موم را سنگين تر از فولاد مي سازد
که در هر رد سايل بنده اي آزاد مي سازد
زکار عشق کي دست و دل من سرد مي سازد؟
که پيري کارهاي سهل را دشوار مي سازد
که سوهان زود ناهموار را هموار مي سازد
که بلبل آشيان در رخنه ديوار مي سازد
که دل را در دو غم مي سازد و بسيار مي سازد
که گل با خار مي جوشد، شکر با مور مي سازد
غريبي در جواني آدمي را پير مي سازد
رگ سودا سرم را خامه تصوير مي سازد
که چون در روزگار ما شکر با شير مي سازد؟