ديوان صائب

به قدر آنچه کنند ايستادگي در فکر
سخن به گرد جهان آنقدر روان گردد

حديث تيغ تو هرجا که در ميان آيد
دهان زخم شهيدان پرآب مي گردد

همين ز جلوه آن شاخ گل خبر دارم
که اشک در نظر من گلاب مي گردد

به خون قسمت من خاک آنچنان تشنه است
که شير در قدحم ماهتاب مي گردد

در آن چمن که منم عندليب آن صائب
گل از نظاره شبنم گلاب مي گردد

همان که در طلبش رفته اي ز خود بيرون
درون خلوت دل بي نقاب مي گردد

تبسم تو به اين چاشني نخواهد ماند
شراب لعل تو پا در رکاب مي گردد

ز وعده اش دل پراضطراب تسکين يافت
عقيق در دهن تشنه آب مي گردد

ز اشک من جگر بحر آنچنان شد گرم
که در دهان صدف گوهر آب مي گردد

به بال کاغذي عقل مي پرم صائب
در آن چمن که سمندر کباب مي گردد

تو چون به جلوه درآيي، ز شرمساري سرو
ز طوق فاخته پا در رکاب مي گردد

برآورند به رويش در بهشت به گل
ميان ما و تو هرکس حجاب مي گردد

سپند غيرت من پاي مي کند قايم
در آتشي که سمندر کباب مي گردد

کجا حريص ملول از گزند مي گردد؟
که خاک در دهن حرص قند مي گردد

اثر در آن دل سنگين نمي کند صائب
به سنگ ناخن من گرچه بند مي گردد

به هرکه عشق سر زنده اي کرامت کرد
چو شمع در دل شب اشکبار مي گردد

برآورد ز گريبان چرخ سر صائب
سري که در قدم عشق تو خاک مي گردد

اگرچه لاغري، از فربهي اميد مبر
که در دو هفته مه نو تمام مي گردد

سپند ريشه دوانيد در دل آتش
چه وقت اختر ما مستقيم مي گردد؟

در آن رياض غمينم که غنچه پيکان
شکفته از دم سرد نسيم مي گردد

به چشم کم منگر در گناه اندک خويش
که هرچه خرد شماري عظيم مي گردد

کسي کز آبله افتاده در گره کارش
ز خار راه تو گلگل شکفته مي گردد

دلي که تنگ گرفته است در ميان حرصش
کي از نسيم توکل شکفته مي گردد؟

ملال در دل بي مدعا نمي گردد
ز گرد، آب گهر بي صفا نمي گردد

جهان حيات کسي را ضمان نمي گردد
که مصدر اثري در جهان نمي گردد