ديوان صائب

در نگيرد نفس شعله به خاکستر سرد
با دماغ من سودازده سودا چه کند؟

عشق در سينه ما گرد کدورت نگذاشت
نبرد سيل غبار از دل صحرا، چه کند؟

در مصافي که جگرداري رستم زال است
صائب خسته روان با تن تنها چه کند؟

زهر در مشرب ما باده لب شيرين است
با دل ما سخن تلخ نصيحت چه کند؟

آسمان از سپر انداختگان است اينجا
در چنين معرکه اي تيغ شجاعت چه کند؟

ديده شوخ درين باغ ز شبنم بيش است
در دل خود نخزد غنچه خندان چه کند؟

ريشه در بيضه فولاد دواند جوهر
دل چون موم به اين مور ميانان چه کند؟

سالکان را ز جهان عشق تو بيگانه کند
سيل در بحر چرا ياد ز ويرانه کند؟

خاک در کاسه خورشيد کند جولانش
هر که را سلسله زلف تو ديوانه کند

بر دل سنگ خورد شيشه رعنايي سرو
در رياضي که قدت جلوه مستانه کند

از سپر، تير قضا روي نمي گرداند
سيل از خانه در بسته محابا نکند

گر شود دامن پيراهن يوسف صد چاک
رخنه در پرده ناموس زليخا نکند

سعي در خون خود از خصم فزونتر دارد
هرکه با دشمن خونخوار مدارا نکند

هرکه چون شانه نسازد دل خود را صد چاک
پنجه در پنجه آن زلف چليپا نکند

مکث لب تشنه ديدار به جنت نکند
برق در بوته خاشاک اقامت نکند

عمر را قامت خم باز ندارد ز شتاب
تير در بحر کمان قصد اقامت نکند

هرکه از مرده دلي زنده ندارد شب را
در شبستان لحد خواب فراغت نکند

دل در آن زلف ندارد غم تنهايي ما
به وطن هرکه رسد ياد ز غربت نکند

گرد کلفت چه خيال است کند قامت راست؟
در حريمي که کله گوشه ميناست بلند

نيست ممکن که به معراج اجابت نرسد
هر دعايي که در آن صبح بناگوش کنند

هست در هرزه درايي خطر راهروان
رهزنان بيش به آواز جرس مي آيند

چه بهشتي است که آن بند قبا بگشايند
در فردوس به روي دل ما بگشايند

سنگ بر سينه زنان محرم اين درگاهند
در توفيق به هر خام کجا بگشايند؟

با دل تيره، جهان در نظر ما زشت است
آه اگر چهره آيينه ما بگشايند

در شب تيره امکان، اثر صبح وجود
آنقدر نيست که دستي به دعا بگشايند