ديوان صائب

عزت عشق نگه دار که رعنا نشود
شعله اي را که در آغوش سمندر نکشد

هرکه آورد رگ خواب سخن را در دست
به بريدن چو قلم پاي ز دفتر نکشد

در ترازو نبود سنگ تمامش صائب
کعبه و بتکده را هرکه برابر نکشد

ناله در انجمن وصل سرود طرب است
محمل ليلي از افغان جرس مي رقصد

در سراپرده عقل است زمين گير سپند
بزم عشق است که آنجا همه کس مي رقصد

عارف از چرخ ستمکار ندارد پروا
مست در حلقه زنجير عسس مي رقصد

شد خمش دايره گل ز تريهاي خزان
دل همان در بر مرغان قفس مي رقصد

به هواي دهن تنگ تو اي غنچه گل
روزگاري است که در سينه نفس مي رقصد

تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمد
هر سر موي مرا نام خدا ياد آمد

در دل سخت تو بيرحم ندارد تأثير
ورنه از ناله من کوه به فرياد آمد

زلف مشکين تو در دلشکني بود علم
خط شبرنگ براي چه به امداد آمد؟

تا به دامان قيامت رود از چشمش آب
هرکه را در نظر آن چهره پرنور آمد

بوته خاري اگر در کف صرصر بيند
دل سرگشته من راهنما مي داند

بس که ويرانه ام از گرد علايق پاک است
سيل در خانه من رنگ نمي گرداند

راه چون آبله در پرده دلها يابي
گر به يک ساغر خوناب تواني گذراند

در شبستان عدم صبح اميد تو شود
هر شبي را که به مهتاب تواني گذراند

خار پيراهن آرام بود موي سفيد
اين نه صبحي است که در خواب تواني گذراند

زينهمه لاله بي داغ که در گلزارست
داغ افسوس بر اوراق جگر خواهد ماند

حسرت عمر، مرا در دل افگار بماند
رفت سيلاب به دريا و خس و خار بماند

مرکز از دايره پروانه آزادي يافت
دل ما بود که در حلقه زنار بماند

بال پرواز ز هر موج سرابش دادند
هرکه در باديه عشق ز رفتار بماند

زير گردون خبر از حال دل من دارد
هرکه را آينه در پرده زنگار بماند

جان نمي خواست درين غمکده ساکن گردد
از غبار دل ما در ته ديوار بماند

دانه سوخته از خاک برآمد صائب
دل بي حاصل ما در ته ديوار بماند

خط نارسته دل آن لعل ز روشن گهري
در گهر رشته پنهان شده را مي ماند