ديوان صائب

کاه را گر نکشد از ته ديوار برون
نقص در جاذبه کاهربا مي باشد

در نظرها شود انگشت نما چون مه نو
از تواضع قد هرکس که دوتا مي باشد

صحبت بدگهران بر دل نيکان بارست
در ترازوي گهر سنگ گران مي باشد

رخنه در جوشن فولاد کند چون پيکان
دل هرکس که موافق به زبان مي باشد

شوخي حسن محال است ز خط گم گردد
برق در ابر سيه خنده زنان مي باشد

ديده حرص محال است شود سير به خاک
دام در زير زمين هم نگران مي باشد

عشق در پرده ناموس نماند صائب
ماه پوشيده کجا زير کتان مي باشد؟

چه کند قرب به عشاق، که در دامن گل
همچنان ديده شبنم نگران مي باشد

مشو از صحبت بي برگ و نوايان غافل
که شب قدر نهان در رمضان مي باشد

صحبت راست روان راست نيايد با چرخ
تير يک لحظه در آغوش کمان مي باشد

بي ندامت نبود صحبت بي حاصل خلق
شمع در انجمن انگشت گزان مي باشد

عشق هرچند که در نام و نشان ممتازست
طالب مردم بي نام و نشان مي باشد

خط برآورد و همان چهره او ساده نماست
در صفا جوهر آيينه نهان مي باشد

در خموشي نشود جوهر مردم ظاهر
صائب اين گنج نهان زير زبان مي باشد

دل سودازدگان گوشه نشين مي باشد
دانه سوخته در زير زمين مي باشد

ماه در دايره هاله نمايد خود را
حسن مشتاق پريخانه زين مي باشد

در دل هرکه بود خرده رازي مستور
همچو درياي گهر تلخ جبين مي باشد

خال در کنج لب و گوشه چشم است مقيم
دزد پيوسته طلبکار کمين مي باشد

دهن خويش مکن باز به دريا صائب
که غذاي صدف از در ثمين مي باشد

نبرد طوطي اگر حرف ز مجلس بيرون
در بغل آينه را تنگ چو زنگار کشد

جاي شکرست نه جاي گله، گر ديده ورست
هرکه در راه خدا بيشتر آزار کشد

گر زند مهر خموشي به لب خود طوطي
در بغل آينه را تنگ چو زنگار کشد

دانه اش از گره دام مهيا باشد
هرکه را زلف گرهگير تو در دام کشد

سايه عشق گران است، عجب نيست اگر
سرو در زير پر فاخته قامت نکشد

فارغ است از غم عالم دل آزاده ما
در حرم وحشت صياد کبوتر نکشد