ديوان صائب

هرکه از پرده ناموس نيايد بيرون
مصلحت نيست که در محفل مردان باشد

حسن هرجا که بود در نظر من باشد
مهر را آينه از ديده روزن باشد

مور در حسرت يک دانه دل خويش خورد
روزي برق جهانسوز به خرمن باشد

شکر خاصي است در اين دايره هر طايفه را
شکر منعم دهن کيسه گشودن باشد

راه در بي جهت از يک جهتي بتوان برد
خضر اين باديه دنبال نديدن باشد

سخن پاک محال است که افتد بر خاک
در گهر آب مسلم ز چکيدن باشد

گرچه رنگين به نظر جلوه کند عالم خاک
نيک چون در نگري يک دل پرخون باشد

شکوه از داغ ندارد جگر ما صائب
جغد در گوشه ويرانه همايون باشد

چشم بيدار چراغ سر بالين باشد
خواب در پله مرگ است چو سنگين باشد

شوخي حسن عيان مي شود از پرده شرم
برق در ابر محال است به تمکين باشد

عشق در طينت آدم رگ گردن نگذاشت
استخوان مغز شود درد چو سنگين باشد

دولت سنگدلان زود بسر مي آيد
سيل در کوه محال است به تمکين باشد

خنده کبک اگر سر به ته بال کشد
باد در پنجه گيرايي شاهين باشد

يوسف آن نيست که در چاه بماند صائب
مي دود گرد جهان فکر چو رنگين باشد

نکشد دل به تماشاي خيابان بهشت
هرکه را در نظر آن قامت دلجو باشد

صحبت قال شمارند خيال انديشان
خلوتي را که در او چشم سخنگو باشد

سنگ و زر در نظر عارف آگاه يکي است
صدف گوهر انصاف ترازو باشد

گل داغي که ازو سينه ندزدي امروز
در شبستان کفن لاله عذاري باشد

خس و خاري که ز راه دگران برداري
در دل خاک ترا باغ و بهاري باشد

زنده در گور کند حشر مکافات ترا
بر دل موري اگر از تو غباري باشد

جگر سوخته صاحب نظران مي دارند
مشک در ناف غزالان ختا مي باشد

نيست ممکن که به رويش نگشايند دري
هرکه در حلقه مردان خدا مي باشد

رهنوردي که سبکبار ز دنيا گذرد
خار در رهگذرش دست دعا مي باشد

عاشقان را نبود در جگر سوخته آه
دانه سوخته بي نشو و نما مي باشد

خون کند در جگر تيغ حوادث صائب
عاجزي را که سپر دست دعا مي باشد