ديوان صائب

دل بي کينه ما چون در رحمت بازست
اگر از جنگ شدي سير، درآ خوش باشد

دل ازان دورتر افتاده که واصل باشد
يار وحشي تر ازان است که در دل باشد

در مقامي که کماندار بود هوش ربا
جاي رحم است بر آن صيد که غافل باشد

استقامت بود از خاک نهادان مطلوب
عيب ديوار در آن است که مايل باشد

در نگشاده بود گوش بر آواز سؤال
دست ارباب کرم بر لب سايل باشد

به ادب باش که در دفتر ايجاد جهان
هيچ فردي نتوان يافت که باطل باشد

خود فروشان ز خريدار توانگر نشوند
شمع را نعل در آتش پي محفل باشد

مي خلد در دل مغرور مرا چون سوزن
بخيه زخمم اگر رشته مريم باشد

کي به فردوس دهد چهره گندم گون را؟
هرکه در سلسله نسبت آدم باشد

خون ما چيست که عشق تو بود تشنه او؟
چشم خورشيد چرا در پي شبنم باشد؟

هرکه را مي نگري مرکز پرگار غم است
کيست در دايره چرخ مسلم باشد؟

دم آبي که در او تلخي منت نبود
جگر سوخته را چشمه حيوان باشد

مي کند جلوه خورشيد قيامت داغش
راز عشق تو در آن سينه که پنهان باشد

جگر گرم نبخشند به هر سنگدلي
اين نه لعلي است که در کوه بدخشان باشد

جذبه عشق نپيچد به ملايک صائب
اين کمندي است که در گردن انسان باشد

نمک صبح در آن است که خندان باشد
بخيه ظلم است به زخمي که نمايان باشد

عکس از آيينه تصوير به جايي نرود
حسن فرش است در آن ديده که حيران باشد

صبر بر زخم زبان کردن و خامش بودن
در ره کعبه دل خار مغيلان باشد

در بساطي که خزف جلوه گوهر دارد
صرفه جوهري آن است که حيران باشد

خاک در چشمش اگر نعمت الوان خواهد
هر که را لخت دلي بر سر مژگان باشد

جگر گرم نبخشند به هر کس صائب
اين نه لعلي است که در کوه بدخشان باشد

مستي از دايره عقل برون برد مرا
گرد خوابي که کليد در زندان باشد

لعل شد شيشه ز مشاطگي دختر رز
تا چها در نظر کامل مردان باشد

دانه سوخته خاک فراموشان است
آرزويي که نهان در دل مردان باشد

مي فشاند به بزمي که در آيند چو شمع
خوشه اشکي اگر حاصل مردان باشد