ديوان صائب

بس که جان در طلبت راهروان افشاندند
سر بسر خرده جان ريگ بيابان تو شد

چون در فيض شود قبله ارباب نياز
چاک هر سينه که از خنجر مژگان تو شد

ماند چون خرمن ناکوفته در دامن دشت
هرکه زير قدم راهروان خاک نشد

نگشودند به رويش در جنت صائب
سينه هرکه به شمشير جفا چاک نشد

پيش چشمي که نرفته است ازو آب حيا
در و ديوار جهان ديده نابينا باشد

در تنوري چه قدر جلوه نمايد طوفان؟
شور ديوانه به اندازه صحرا باشد

نکشد سر به گريبان خجالت صائب
هر که امروز در انديشه فردا باشد

نيستم عقل که مردود نظرها باشم
درد عشقم که مرا در همه دل جا باشد

هر که با دختر رز دست در آغوش کند
مي خورم خونش، اگر پنبه مينا باشد

هر که را درد طلب نيست غم رزق خورد
رزق ما در قدم آبله پا باشد

از هواي شب آدينه مجو صافدلي
درد مي در قدح آخر مينا باشد

خاک را چاشني شهد مصفا دادن
چشمه کاري است که در شان قناعت باشد

حيف و صد حيف که در حلقه اين سنگدلان
نيست گوشي که پذيراي نصيحت باشد

ديولاخي است جهان در نظر او صائب
هر که را ره به پريخانه عزلت باشد

در سپرداري سيمين بدنان آفتهاست
که گريبان صدف چاک ز گوهر باشد

در خطرگاه جهان صيد سلامت جو را
جوشني بهتر ازان نيست که لاغر باشد

بي نيازند ز دنياي دني ناموران
سکه را روي محال است که در زر باشد

ناله و آه ندارد اثري در دل عشق
تيغ آسوده ز پيچ و خم جوهر باشد

گشت در سنگ ملامت به تن زارم پنهان
رشته شيرازه جمعيت گوهر باشد

اهل مسجد ز خرابات سيه مست ترند
گردش سبحه در او گردش ساغر باشد

حرف سامان مزن اي خواجه که در کشور عشق
هرکه آهش به جگر نيست توانگر باشد

ني محال است که از بند خلاصي يابد
تا دلش در گرو صحبت شکر باشد

به ادب با همه سر کن که دل شاه و گدا
در ترازوي مکافات برابر باشد

دايم از فکر سفر پير مشوش باشد
قامت خم شده را نعل در آتش باشد

گر چه در روي زمين نيست حضوري صائب
خوش بود عالم اگر وقت کسي خوش باشد