ديوان صائب

گر چه ني عقده خود را نتواند وا کرد
در گشاد گره دل يد طولي دارد

دل سنگين ترا حلقه بيرون درست
ناله من که اثر در دل خارا دارد

بوي پيراهن اگر تند رود معذورست
دشمني در پي چون چشم زليخا دارد

بوي پيراهن اگر تند رود معذورست
دشمني در پي چون چشم زليخا دارد

دم جان بخش اثر در دل آهن نکند
چشم سوزن چه تمتع ز مسيحا دارد؟

دل محال است که ساکن شود از لرزيدن
شانه تا راه در آن زلف چليپا دارد

تو ز طفلي است که در خانه نداري آرام
ور نه هنگامه عالم چه تماشا دارد؟

گر چه در آينه جوهر ننمايد خود را
خط بر آن صفحه رخسار تماشا دارد

ماه هرچند خوش آينده نباشد در روز
حسن مهتابي دلدار تماشا دارد

جوش مي را به پريخانه خم بايد ديد
سيل در سينه کهسار تماشا دارد

در ته زلف کند جلوه ديگر رخسار
دل شب عالم انوار تماشا دارد

سر مژگان تو در کاوش دل بي پرواست
نيشتر از رگ بيمار چه پروا دارد؟

در دو عالم گرهي نيست که نگشايد عشق
عاشق از عقده افلاک چه پروا دارد؟

آه عشاق سينه روز اثرها دارد
شب اين طايفه در پرده سحرها دارد

دل صاحب نظران را به تغافل مشکن
کاين حبابي است که در پرده گهرها دارد

گل فتاده است به چشم تو ز غفلت، ورنه
خار در هر سر انگشت هنرها دارد

آن که در شکر، زبان بر دهنش مسمارست
چون رسد وقت شکايت چه زبانها دارد

نيست در آب حيات و دم جان بخش مسيح
اين گشايش که دم تيغ شهادت دارد

جلوه گاه دل عاشق ز فلک بيرون است
در صف پيش بود هر که شجاعت دارد

نيست در پله ديوار قناعت صائب
سايه بال هما گرچه سعادت دارد

آتشي در ته پا هست اگر رهرو را
هر گياهي به رهش شمع هدايت دارد

سود سوداي محبت همه در نقصان است
ساده لوح آن که تمناي کفايت دارد

سخن سرد چه تأثير کند در دل گرم؟
جوش دريا چه غم از خامي عنبر دارد؟

نيست ممکن شود آسوده، دل از لرزيدن
شانه تا راه در آن زلف معنبر دارد

بس که سيراب بود تيغ تو، در هر زخمي
بر جگر سوختگان منت کوثر دارد