ديوان صائب

فيض حق در دل آلوده نگردد نازل
خم چو بي باده شود جاي فلاطون گردد

غوطه در خون زده از حسرت شيرين، چه عجب
دوش فرهاد اگر مسند گلگون گردد

حسن صائب ز هوادار کند نشو و نما
سرو در زير پر فاخته موزون گردد

گر چنين خون دل ازان طره مشکين گردد
شانه را دست در آن زلف نگارين گردد

مانع شوخي آن چشم نشد پرده خواب
برق در ابر محال است بتمکين گردد

گر چنين خون دل ازان طره مشکين گردد
شانه را دست در آن زلف نگارين گردد

رنگي از گلشن در بسته ندارد گلچين
هر که خاموش شد ايمن ز سخن چين گردد

خاطر جمع بود در گره دلتنگي
گل نشکفته محال است که بي بو گردد

پله عشرتش از قاف گرانسنگ ترست
در دل هرکه خدنگ تو ترازو گردد

هست در پرده آتش رخ گلزار خليل
مي توان چيد گل از يار چو بدخو گردد

هرکه شد واله و ديوانه ليلي نگهان
در نظر موج سرابش رم آهو گردد

ماند در صفحه رخسار تو صائب حيران
طوطي از آينه هرچند سخنگو گردد

چون حنا کز سفر هند شود غاليه رنگ
خون دل مشک در آن حلقه گيسو گردد

طي شود در نفسي زندگيش همچو حباب
سر هرکس که درين بحر هوا جو گردد

هر غباري که ازو چشم نپوشي صائب
در نهانخانه دل آينه رويي گردد

زنگ روشنگر آيينه ما مي گردد
در پريخانه ما جغد هما مي گردد

درد صاف از دل خوش مشرب ما مي گردد
در پريخانه ما جغد هما مي گردد

چشم کوته نظران حلقه بيرون درست
ورنه آن سرو روان در همه جا مي گردد

محملي را که درين باديه من مي طلبم
نه فلک در طلبش آبله پا مي گردد

رهنوردي که درين باديه هموار رود
خار در رهگذرش دست دعا مي گردد

بي عصايي است درين راه دليل کوري
هر که بيناست در اينجا به عصا مي گردد

در بيابان طلب راهروان را شبها
نفس سوخته ام راهنما مي گردد

در تمناي تو اي قافله سالار بهار
گل جدا، رنگ جدا، بوي جدا مي گردد

در نگيرد سخن عشق به ارباب هوس
آتش افسرده ازين هيزم تر مي گردد

سخن از غور سخن سنج گرامي گردد
قطره در حوصله بحر گهر مي گردد